Marcin Szumański

Co za walka i co za emocje! Takie ciśnienie dotąd zarezerwowane było dla walk Andrzeja Gołoty, a tu proszę! Nowa nadzieja białych - Tomasz Adamek - waga ciężka, w której nasz rodak toczy bardzo ważny pojedynek. Nie o pas, ale o „być czy nie być”. Zwycięstwo przed czasem dałoby jednoznaczną odpowiedź odnośnie sensu walczenia Tomka w najwyższej kategorii wagowej. Nie udało się jednak powalić Estrady na deski, dlatego prawdziwy power Adamka powtórnie musi zostać przetestowany w kolejnej jego walce.Jason Estrada do tej pory nigdy w swojej zawodowej karierze nie przegrał przed czasem. Nie był nawet liczony! Kto więc liczył na to, że Adamek w walce z nim, jako pierwszy coś w tej kwestii zmieni, musi czuć się rozczarowany. Nie było knockdownów, nie było knockoutu, nie było nawet takiego Adamka, jakiego wszyscy uwielbiają: idącego na bój, na żywioł, walczącego do upadłego, agresywnego, bombardującego rywali, by zniszczyć ich wcześniej, niż później. Tomek z Estradą walczył bardzo asekuracyjnie i był bardzo zdyscyplinowany. To bardzo dobrze wróży.

Gdy już opadł pierwszy kurz po walce i ustąpiły pierwsze emocje, uczucie rozczarowania sposobem walki Tomka Adamka zastąpił podziw dla niego. Polak walczył jak profesor, jak rasowy egzekutor, który z zimną krwią robi to, co do niego należy. Masakrycznie zaimponował mi tą dyscypliną i kontrolą nad sobą; w końcówce trzeciej rundy przyspieszył i pokazał przepiękną akcję w jego stylu, jednak nie było to zgodne z taktyką obraną na ten pojedynek. Trener Gmitruk pochwalił Tomka słowami „to było wspaniałe”, ale przypomniał mu, że nie tak ma jego boks w starciu z Estradą wyglądać. Tomek posłuchał, choć wszyscy inni - a kto wie, czy i nie on sam - pragnęli kolejnych takich akcji, które szybko mogłyby zdemolować Estradę.

Walcząc po myśli trenera, Adamek miał okazję sprawdzić wytrzymałość i kondycję swoich stu kilogramów. Idąc na bijatykę z Jasonem mógł się przedwcześnie zmęczyć, nie mając żadnej pewności, że uda się mu Estradę powalić na deski. Dobrze, że bił się w taki mądry sposób. Adamek potwierdził swoją szybkość i pokazał, że przy rekordowej dla siebie wadze 100 kilogramów nadal potrafi na wysokich obrotach bić się w pełnym wymiarze 12 rund (choć ta ostatnia zbyt fajnie już nie wyglądała). Na sprawdzenie swojej odporności na ciosy wagi ciężkiej przyjdzie mu jednak poczekać do kolejnej walki - prawdopodobnie 24 kwietnia z Chrisem Arreolą.

„Bo fantazja, fantazja, bo fantazja jest od tego,
aby bawić się, aby bawić się, aby bawić się na całego”

Nieźle się zapowiada, ale na dzień dzisiejszy potrzebna jest domieszka wyobraźni, by z symulatora uczynić źródło frajdy. vBus, bo tak się ów symulator zowie, to powstające dopiero pod polską banderą dzieło w świat puszczone i na licencji GPL rozwijane. Można brać, instalować, jeździć, podawać dalej i dorzucać do sprawy swoje własne grosze. Good idea, brothers!Na filmikach wygląda to lepiej, niż jest w rzeczywistości. Jak wspomniałem, jeszcze kupa pracy przed twórcami tego symulatora, aby ten w pełni swoich wirtualnych możliwości oddawał uroki powożenia miejskim po trasie. Niemniej jednak trochę wyobraźni i wczucia pomaga w zabawie już na etapie aktualnej wersji A6C RC2.2 - zawsze aktualna wersja do ściągnięcia ze strony projektu.

Debatę wygrali Internauci? NIE! Internauci jedynie ugrali swoje w stopniu proporcjonalnym do ich roli we wczorajszej debacie. Prawdziwym zwycięzcą debaty jest Donald Tusk - to on zgarnął wilczą pulę i rodzynki.

Nie wiem, czy to tylko ja miałem wrażenie, że taki właśnie będzie finał tej tzw. debaty? Wyniku dyskusji byłem pewien i tu nie było mojego zaskoczenia, natomiast przebieg spotkania premiera z Internautami wyobrażałem sobie już nieco inaczej. Jak na debatę z Internautami było za mało interakcji szacownych na sali zgromadzonych z tymi, którzy pozostali po drugiej stronie skrętki i sprzed monitorów śledzili przebieg debaty. Internauci nie mieli w tej debacie głosu, a dyskusja toczyła się między premierem a osobami reprezentującymi obywateli wirtualnego świata.

Do czego w ogóle był im tam na sali potrzebny internet? Po co to zawracanie dupy ludziom na blipach, flakerach, czatach? No po co? Nie lepiej było od razu powiedzieć: darujcie sobie pisanie do nas, a siedźcie i oglądajcie, jak my gadamy? Efekt byłby ten sam, a ilu zainteresowanych mogłoby w pełni skoncentrować się na transmisji!

Fajnie, że debata się odbyła, ale obiecywałem sobie po niej więcej. Tusk produkował się z formułowaniem okrągłych zdań, których wartość merytoryczna była znikoma, a do tego mógł gadać tak długo, aż mu się znudziło. A gdy ktoś z oponentów zaczynał gadać ciekawie, to nie dawano mu swojej wypowiedzi dokończyć. Jak to jest? Zabierano im głos, bo zaczynali na temat i od tematu odbiegali? Jeśli tak, to na następny raz proponuję zastosować metodę „na Tuska” i od początku pierdzielić do woli, a gdy się to nawijanie znudzi, wtedy dopiero powiedzieć, co się chciało rzec.

Padło sporo ciekawych argumentów - miło mi się słuchało wystąpień kilku osób. Szkoda tylko, że nikt nie przewidział roli dla operatora-akustyka, by ten mógł czuwać nad poziomem mikrofonów głośności. Kiedy jednego musiałem o 100% podkręcić, to innego o tyle samo ściszałem. Wracając do argumentów: padły fajne z wielu stron, ale ponownie pytam: co z interakcją z internetem? Nie wierzę, że nikt w trakcie trwania debaty nie skomentował w sieci bezpłciowych wypowiedzi premiera. Na pewno takie głosy padły, a wtedy - ktoś z mieniących się reprezentantem internautów on-line śledzący komentarze do debaty - mógł na sali zabrać głos słowami: „Panie premierze, Internauci śledzący naszą debatę, na tej a na tej platformie dyskusyjnej, zwracają uwagę na oględność pana wypowiedzi. Czują się rozczarowani, bo liczyli na bardziej precyzyjny, a mniej dyplomatyczny język.”

Tusk debatę wygrał, a pomogli mu w tym tzw. reprezentujący Internautów. Trzy godziny gadania, a można było sobie tego oszczędzić zamieniając na wstępie kilka zdań:

- Panie premierze, mamy bardzo mocne argumenty i z internetem jesteśmy bardziej związani, niż pańscy współpracownicy od ustawy
- Dobrze, rozumiem. Ja się nie znam na internecie tak bardzo, jak wy, ale skoro jesteście zdeterminowani trwać przy swoim, to aby nie spowalniać prac nad ustawą hazardową, projekt rejestru stron i usług będących be po prostu pójdzie w odstawkę.

Nigdy nie wiem, kiedy dorwie mnie wena, a gdy już mnie dopada, to rzadko jestem pewien, o co jej właściwie chodzi i do czego dokładnie chce mnie wykorzystać. Tak było i tym razem: kilka kwadransów po północy z głupia wyjrzałem sobie przez okno - ot, w żadnym konkretnym celu. Sypał śnieg, zerknąłem więc pod światło, by ocenić intensywność opadów. Z latarni zwisały sporych gabarytów sople - znak, że za dnia cieplutko musiało być. Tak też było i ostało się na noc; na termometrze zaledwie 5 stopni mrozu.

Fajnie te sople wyglądały; gapiąc się na nie postanowiłem wziąć aparat, ruszyć dupę na dwór i zrobić parę zdjęć. Prąd w akumulatorze świeży, stabilizacja matrycy wymiata, ręka moja wyjątkowo tego dnia pewna (mało kawy piłem i dobrze spałem), a to do nocnej foto-przechadzki konfiguracja znakomita :) Statywu nie lubię, po stokroć! Wolę dynamikę, ruch i najlepiej się czuję chwytając chwile. Nie dla mnie żmudne picowanie kadru, kręcenie korbkami, pierścieniami i nakrętkami przy statywie, głaskanie poziomicy itd. itd. itd. Raz takie kilkugodzinne tourné po mieście ze statywem sobie urządziłem i przez kilka następnych dni odczuwałem je w krzyżach.

Dlatego tym razem zdecydowałem się olać statyw i postawić na wysoką czułość. Ciul z szumami; dobre ujęcie zawsze się obroni. Aparat mam jaki mam: Olympus e-520 z matrycą LiveMOS, z której zdjęcia znośnie wyglądają jedynie do ISO-800. Na ISO-1600 szumi tak, że granda i ja tej nocy postanowiłem zdać się na tę grandę właśnie. Z ISO-1600 poszedłem polować na sople.

Po kilku pstrykach temat sopli postanowiłem sobie darować. Wszystkie one podobne jedne do drugich, a do ciekawych ujęć i kombinowania przydałyby mi się: albo użyteczna ISO-6400 albo statyw. Pierwsze poza zasięgiem, a o statywie już pisałem. Co więc dalej? Skoro już dupę ruszyłem i z domu wybyłem, pasuje to wykorzystać. Noc piękna, świeżutki śnieżek, żywej duszy lubiącej wpakować się w kadr... Wymyśliłem sobie, że bez żadnego ciśnienia sprawdzę sobie pewną rzecz, o której od pewnego czasu myślałem. Zmieniłem więc obiektyw na krótki (do sopli na latarniach z dłuższego strzelałem), dokładnie zabezpieczyłem torbę przez zawiewającym śniegiem, przygotowałem sobie szmatkę do przecierania szkła i pomaszerowałem w kierunku miasta.

Na chodniku śniegu przynajmniej po kostki - jedynie na jezdni pięty wystawały ponad puch. „Przydałyby się Relaxy”. W połowie drogi do Rynku minął mnie pług odśnieżający ulice, natomiast w ścisłym centrum miasta omal nie wpadłem pod mniejszy pług zbierający śnieg z chodników. Później trochę się z nim ścigałem: chciałem przynieść do domu obrazki miasta zasypanego, by mogli je później zobaczyć ci, którzy w nocy śpią, a ten traktor mi ten śnieg zgarniał.

Zimowa noc jest piękna. Jakieś 2,5-3 godziny spędziłem na mieście. Rynek i okolice, dworce PKP i PKS i okolice, plac Solidarności i okolice - na więcej nie starczyło mi czasu i jego okolic. Jeśli jednak jeszcze jedna taka noc się nadarzy, to pójdę i od początku będę wiedział po co. Tylko miejscówki zmienię.

Od strony technicznej
Marzy mi się jaśniejszy obiektyw i body z lepsza matrycą. ISO-1600 z obiektywem o świetle zaczynającym się od 3,5 wystarczyło mi na fotografowanie z czasami 1-1/10 sekundy, co bez dobrej stabilizacji (tę na szczęście posiadam) byłoby niemożliwością - oczywiście przy fotografowaniu z ręki. Czasy mogłem mieć ciut dłuższe, ale o 0,5 EV podżyłowałem ekspozycję, by później tego w domu nie robić. Szumy z RAW-ów ochoczo wyłażą, gdy w trakcie wywoływania rozjaśnia się zdjęcia. Z ciekawostek dodam jeszcze, że używałem na zmianę dwóch rodzajów pomiaru światła: punktowego i centralnego (nie mylić z centralnie ważonym; pomiar centralny opiera się na środkowej części kadru).

Zapraszam do galerii - 48 zdjęć z mojego nocnego spaceru po mieście w dalszej części wpisu. Zainteresowani danymi EXIF mogą być zadowoleni, ponieważ wszystkie te informacje są w plikach. Najszybszy sposób na ich odczytanie, to przeglądarka internetowa Opera i na wybranym zdjęciu prawy przycisk myszy i „Właściwości obrazka...” :)