Nie chcę gonić za postępem

Wczoraj popełniłem nowy wpis na blogu. Kolejny, którego od poprzedniego dzieli dwucyfrowa liczba miesięcy.

Co po takiej przerwie można napisać? Ciężko zaczepić o coś, co niedawno było, ciężko też silić się na wstęp do jakiegoś nowego wątku, który przecież – patrząc na doświadczenia z ostatnich lat – znowu jedynie pozostanie kolejnym nowym zamierzeniem, które wzięło i się wyjebało. Dobrymi chęciami piekło jest usłane.

Kurde… kiedyś to było. I to tak bardzo, że nawet nie zdawałem sobie z tego sprawy w jak fajnym miejscu byłem. Blogosfera – i to ta już poważna – była moim domem. Opuściłem go jednak i był to świadomy wybór. Nie chciałem iść z duchem czasu, nie chciałem zmieniać siebie i sposobu tworzenia treści. Wszyscy najwięksi poszli w nowe projekty, videoblogi, a ja tego nie chciałem. I byłem głupi.

Głupi nie dlatego, że wysiadłem z coraz szybciej pędzącego blogerskiego pociągu, ale dlatego, że nie widziałem alternatywy w postaci pozostania sobą i tworzenia nadal po swojemu. Uznałem, że blogosfera to już nie to i nie ma sensu dalej się męczyć. Bo męką było porównywanie siebie do reszty przede mną. Męką, głupotą i wyrazem braku pewności siebie.

Dziś nie popełniłbym tego błędu. Dziś dalej bym siedział w swoim wagoniku i najwyżej odczepiłbym go od tej zapiepierzającej lokomotywy, by dalej w swoim zdrowym tempie jechać przed siebie, obserwować, kminić i pisać dla tych, którzy przecież byli ze mną dla mojego stylu. I to pomimo tego, że blog był wielotematyczny i trudniejsza była budowa społeczności wokół niego, niż jest to przy blogach o wąskiej tematyce.

Dziś nadal mam społeczność. Jednoosobową w osobie SpeX-a, którego nawet zdążyłem niedawno poznać na żywo :) ale jednak. I głos tej społeczności w komentarzu pod wczorajszym wpisem powiedział mi, co w moim blogu było dla niego fajne i czego nadal chciałby doświadczać.

No, Panie Krzysztofie… poruszyło mnie to. Serio. Będąc miłośnikiem komunikacji dałeś mi swoim komentarzem bilet do podróży w głąb siebie. Nie potrafiłem przestać myśleć o tym, że nie dla tematów wpisów tu jesteś, ale dla dawnego pióra, którym pisałem o wszystkim.

Nie wiem, czy dziś umiem pisać tak samo. Wtedy więcej czytałem, w innym środowisku się obracałem, byłem młodym ułanem, który podążał za głosem serca i w każdej chwili był gotów podejmować i irracjonalne decyzje i kontrowersyjne tematy, jechać z nimi bez trzymanki, bo później czasem pisać sprostowania i nawet kogoś przepraszać za swój niewyparzony język :)

Nie wiem jak będzie, ale jedno wiem na pewno. Już nie jestem tym dwudziestokilkulatkiem, który miał mnóstwo ognia w sobie, ale nie rozumiał tego, że paliwa dla swojego ognia może szukać również idąc sam swoimi ścieżkami, a nie tylko z tłumem. Nie mam więc pojęcia, co będzie za kilka wpisów na tym blogu i przede wszystkim kiedy to nastąpi, ale wiem przynajmniej to, że teraz mam odwagę, siłę i luz, by być sobą i pozostać autentycznym.

Czasu tylko mniej. I do setki, którą co roku mi życzą i w codzienności też :)

Hasło, które jest tytułem tego wpisu, towarzyszy mi w wielu dziedzinach. W fotografii, w komputerach, w motoryzacji i w codziennym życiu. Ciągle się o ten wniosek potykam i myślę, że zamiast rapu, Joomli, polityki i innych mniej ważnych bzdur teraz – o ile będą – w nowych wpisach przeplatał się będzie bunt przeciwko postępowi w wielu sferach mojego życia.

Nie zapraszam jeszcze do lektury. Zaproszeniem do niej niech będą nowe wpisy.