Osłona przeciwsłoneczna – najlepsza ochrona obiektywu i… aparatu

Do napisania tego wpisu skłonił mnie taki drobny i przemiły fakt – rozwaliłem aparat. Jak to? A tak: gruba kurtka, lekki tandem body+szkło, śliski pasek i chwila dekoncentracji na ciągłym poprawianiu go na ramieniu i… trzask o chodnik.

Pierwszą myślą nie było żadne “ja pier…”, albo “czy nic się nie stało?”. Pierwszą myślą było: “nie zabrałem tulipana”. Ten jeden jedyny, pieprzony raz zrezygnowałem z założenia osłony przeciwsłonecznej na obiektyw i pech chciał, że o ten jeden jedyny raz za dużo. Aparat szlag trafił. Choć nie musiał.

Kiedyś w podobny sposób spadł mi aparat na podobne podłoże, ale z jeszcze większej wysokości. Poza kilkoma widocznymi do dziś rysami na wypukłościach korpusu i tulipanie nic poważnego się nie stało. Sprzęt uratowała właśnie osłona przeciwsłoneczna, której jeden z listków wziął na siebie impet uderzenia, zamortyzował je i sprężyście “odbił” tak, że aparat przeturlał się po podłożu, zamiast całe zderzenie przyjmować “na flaki”.

To coś jak z samochodami, w których stosuje się strefę kontrolowanego zgniotu amortyzującą siłę uderzenia, dzięki czemu podróżujący z kraks wychodzą z mniejszymi obrażeniami wewnętrznymi. Gdyby samochody były super sztywne i ich uszkodzenia kończyłyby się na malowaniu zderzaka, to przeciążenia powstałe w momentach uderzenia zwyczajnie zrywałyby flaki jadących, zabijając ich “od środka”.

Tym jednym, jedynym razem nie wziąłem osłony przeciwsłonecznej. Aparat o chodnik uderzył obiektywem niemalże pod kątem prostym. Żadnej amortyzacji nie było. Siła uderzenia wepchnęła założony dekielek do środka filtra, tłukąc w nim szkiełko.

Na szczęście sam obiektyw przetrwał. Aparat prawie. Żadnych obrażeń zewnętrznych, natomiast w środku gorzej: siła uderzenia uszkodziła w nim najprawdopodobniej stabilizator obrazu, który trzyma matrycę. Ta się przesunęła i zrobił się potężny front focus. Wiele bym dał, by tę szkodę zamienić na pakiet rys na obudowie. Jak kiedyś, przed laty.

Swoim bólem podzieliłem się z kolegą po fachu. Jemu kiedyś obiektyw upadł przodem tak, że gwint mocowania filtrów uległ uszkodzeniu. Mam dodawać, że gdyby miał założonego tulipana, to obyłoby się bez takiego uszkodzenia?

Zawsze, nieprzerwanie, niezmiennie i od lat każdy mój obiektyw w trakcie pracy ma założoną osłonę przeciwsłoneczną. Nieważne, gdzie, co i w jakim świetle fotografuję. Czasem mogę wyglądać głupio z tymi tulipanami, ale sytuacji, w których przyjmowały na siebie wszelkie kolizje, przeżyłem aż nadto. Ten jeden, jedyny raz chciałem wziąć minimum sprzętu, cieszyć się jego mikrymi rozmiarami. No i klops.

Jeśli ktoś mnie zapyta “jak chronić obiektyw?“, bez wahania odpowiem: zawsze i wszędzie używać osłony przeciwsłonecznej.

Filtry ochronne dobrze chronią przednią soczewkę przed mikroryskami, a pozbawione uszczelnień obiektywy do pewnego stopnia przed wilgocią. I tyle. No, ewentualnie przed wbijającym się dekielkiem w sytuacji, w której zabrakło ochrony nr 1: tulipana.

Zalety stosowania osłony przeciwsłonecznej:
– najlepsza ochrona przy uderzeniach: amortyzuje je i na siebie przyjmuje uszkodzenia mechaniczne
– ochrona przed przypadkowym upapraniem soczewki: ślady paluchów, dotknięcie czegoś brudnego, do pewnego stopnia deszcz
– oczywiście minimalizowanie niepożądanych efektów powodowanych przez ostre światło padające z boku

Wady stosowania osłony przeciwsłonecznej:
– obiektyw z osłoną przeciwsłoneczną zajmuje więcej miejsca
– utrudniona obsługa filtrów kołowych
– utrudnione zdejmowanie niektórych dekielków przednich