Korzystanie z Live View zagraża twojemu życiu lub zdrowiu

Kocham wizjery. Funkcje podglądu na żywo (live view) nigdy nie robiły na mnie wrażenia i w lustrzankach uznaję je za podobnie zbędny dodatek, jak funkcje filmowania. Wiem, odmiennego zdania są filmowcy pracujący aparatami i ich stanowisko w pełni rozumiem :) ale ja tylko fotografuję, więc pozostaję tutaj przy swoim.

Na jednej z wycieczek krajoznawczych zdecydowałem się jednak odpalić LiveView i pstryknąć coś w pozycji zombie. Było to w Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce, gdzie zboczyłem jakieś 50 metrów z wybrukowanego szlaku dla zwiedzających i stanąłem przed jakimiś nieodrestaurowanymi starociami.

Zainteresował mnie wielki kocioł/zbiornik; szczerze powiem, że nie wiem, co to było, ale wyglądało jak wielka beczka z kilkoma otworami umieszczonymi niewysoko, w zasięgu rąk stojącego na ziemi człowieka. Chciałem zajrzeć do środka, ale nie było jak. Wąski otwór pozwalał jednak włożyć do środka ręce trzymające aparat.

Przełączyłem aparat w tryb podglądu na żywo i dzierżąc go w wyciągniętej łapie wsadziłem do wnętrza tego czegoś. Pstryknąłem jeden raz i drugi, po czym obejrzałem efekt. Wyszedł mazgaj. W środku ciemno, na zewnątrz słonecznie, a aparat wyustawiałem “na sztywno” i brakło mu tam wewnątrz światła. Nie chciałem mieszać już w ustawieniach, więc odpuściłem sobie fotografowanie tego czegoś i wróciłem do dalszego zwiedzania.

Jakoś tak wyszło, że nie usunąłem jednak tych nieudanych zdjęć. Po powrocie do domu zgrałem wszystkie na komputer i przed przepuszczeniem ich przez obrabiarkę raw-ów wziąłem się za selekcję przeglądając za pomocą systemowej przeglądarki obrazów. Gdy doszedłem do tych dwóch mazgajów z wnętrza czegoś, poczułem się cholernie nieswojo.

Po grzbiecie przebiegł mi zimny dreszcz i musiałem wziąć kilka głębszych wdechów na uspokojenie. Oglądałem na zmianę raz jedno, raz drugie zdjęcie starając się znaleźć coś, co przekona mnie, że na zdjęciu nie widzę tego, co myślę, że widzę.

Wewnątrz tej wielkiej beki mieszkały sobie żmije. Zygzakowate żmije. Na pierwszym zdjęciu widać jedną, na drugim trzy. Na obydwu zdjęciach widać, że się ruszają. Na pewno je wystraszyłem, ale nie zaatakowały. Może byłem poza ich zasięgiem, ale jestem pewien, że gdyby otwór, przez który wtargnąłem aparatem na ich teren, był niżej, to osaczone gotowe byłyby się bronić.

Jedna żmija ukąszeniem zdrowego człowieka nie zabije, ale kilka na raz? Na myśl o tym znowu nieswojo się poczułem. Dam znać ludziom z muzeum, żeby uważali tam przy tej bece. Kotle. Zbiorniku. Czymkolwiek to jest.