Historia pewnej (zerwanej) znajomości

Tak sobie myślę, że ego posiadacza cyfrowej lustrzanki jest odwrotnie proporcjonalne do jego umiejętności. Szczególnie na etapie, kiedy zdjęcia wychodzą i są lepsze niż z kompaktu, ponieważ robione są lustrzanką.

Mam… wróc! Na dzień dzisiejszy powinienem używać czasu przeszłego. Zatem: miałem koleżankę. Poznaliśmy się kilka dobrych lat temu; dużo śmiechu, żartów, wygłupów, które później chętnie wspominaliśmy. Zapamiętałem ją jako wiecznie wyluzowaną laskę. Beztroskie lata jednak minęły i większość znajomych porozjeżdżała się w różne strony świata: uczelnie wyższe w innych miastach, emigracja…

W czasach boomu na Naszą-Klasę odnaleźliśmy się w tym serwisie i znowu, tym razem za pośrednictwem wiadomości prywatnych, powspominaliśmy stare czasy. Wniosek z tego krótkiego dialogu wyciągnąłem jeden: „nic się nie zmieniła”.

W końcu jednak usunąłem konto z Naszej-Klasy, bo zaobserwowałem pierwsze symptomy zaczynającej się tam robić szopki.

Minęły chyba ze dwa lata, kiedy ponownie nasze drogi zeszły się w serwisie społecznościowym. Tym razem był to Facebook. Zaproszenie do znajomych – akceptacja i w sumie tyle. Żadnych wiadomości, bo i po co? Owa “była” koleżanka gdzieś za granicą teraz mieszka, ma lustrzankę (stawiam na Sony Alfę) i każdego dnia robi setki najlepszych – w jej mniemaniu – zdjęć.

Heh, sam pamiętam to uczucie, kiedy ciężko było ze stosu kiepskich, lub najwyżej średnio-kiepskich, zdjęć wybrać najlepsze. Albo niezłe ujęcie wyszło, albo niezły obiekt się złapało, albo tryb auto sprawił miła niespodziankę i coś fajnego wyszło… Wróćmy jednak do mojej”byłej” koleżanki.

Ostatnio, właściwie każdego dnia, publikowała albumy, z których każdy liczył po ponad 100 fotek. A to jakieś drzewka, a to widoczki, to znów budynki, różne detale, a czasem nawet ktoś znajomy… Wszystkie te zdjęcia miały jeden wspólny mianownik: były niezbyt ciekawe. Czemu? Chyba głównie przez ich ilość, nieodparte wrażenie przypadkowości i dublowanie tych samych scen. A to pięć kiepskich opcji na zdjęcie tego samego budynku, a to sześć różnych wariantów „obrupki” tego samego zdjęcia… Itd itd itd.

Z jednej strony zabawne, a z drugiej przerażające. Miałem wrażenie, że chęć pokazania jej zajebistości wydawała się być większa, niż parcie na doskonalenie umiejętności. “Kiedy ona znajdzie czas na przeanalizowanie tych pstryków? Przy tak taśmowej produkcji migawka nie dotrwa momentu osiągnięcia kolejnego szczebla wtajemniczenia. Ale co mnie to… Nie wtrącam się, jej sprawa, może sama do wszystkiego dojdzie” – myślałem.

I tak, dzień po dniu, przybywały kolejne albumy – kolejne setki samych najlepszych zdjęć z niepisaną etykietką „chwały godne, arcyciekawe, zakaz krytykowania”. W końcu na tablicy ktoś z jej znajomych skomentował kolejny jej album stwierdzeniem, że upychając tyle zdjęć zepsuje Facebooka. Nie wiem, ile w tym było aluzji zbiegającej się z tym, co sam myślałem, ale temat ktoś jeszcze podchwycił i ogólny sens wątku można było zatytułować: „za dużo zdjęć”.

Postanowiłem pociągnąć temat nieco mocniej w stronę swoich spostrzeżeń, skoro już ktoś go zaczął. Dorzuciłem własne trzy grosze pisząc, że lepiej wybrać 5-10 najlepszych zdjęć z całej serii, niż wrzucać setki podobnych do siebie plików, których nie każdemu chce się nawet przeglądać. Po kilku godzinach ponownie wlazłem na fejsbuka z zamiarem sprawdzenia, czy coś mi odpisała.

Żadnego powiadomienia o nowych komentarzach w wątku jej nowego albumu nie zastałem. Żadnej PW. Nie wykluczałem jednak, że przewrażliwionego fociografa taki komentarz może dotknąć do żywego i może on taki komentarz po prostu usunąć. Byłem blisko, ale… nie doceniłem jej, bo… usunęła nie komentarz, nie album, ale mnie ze znajomych :)

Poczułem się tak, jakbym przebywając na spotkaniu kółka wzajemnej adoracji, ośmielił się poddać w wątpliwość szczerość padających tam słów uwielbienia, zostając w nagrodę wyrzuconym za drzwi – bez możliwości starania się o ponowne przyjęcie.

Jacyż ludzie potrafią być przewrażliwieni na swoim punkcie… Czasem chyba lepiej zostawić ich samym sobie. Co byście radzili? Jeśli ją kiedyś spotkam, powinienem powiedzieć jej „cześć”, czy unikać spojrzenia i udawać, że jej nie widzę? No bo to, co mnie się wydaje głupie, dla innego kogoś może być śmiertelnie poważne. Głupia sprawa, no…