Pasek nadgarstkowy trzypunktowy – czy warto?

Wahałem się: kupić czy nie kupić? W podjęciu decyzji nie pomagała równowaga między kupą zalet i takich samych gabarytów kupą wad.

Z jednej strony:

• pewniejszy chwyt
• brak pelętającego się po torbie paska
• możliwość rozprostowania paluchów dłoni trzymającej aparat bez „wypuszczania go z dłoni”.

Z drugiej strony:

• brak możliwości przewieszenia aparatu przez ramię/na szyi
• ograniczone pole manewru prawą dłonią

Zdecydowało zmęczenie dłoni i nadgarstka po kilku godzinach ciągłego trzymania i wywijania aparatem. Kupiłem pasek nadgarstkowy. Wybrałem trzypunktowy (dwupunktowe nie obejmują kciuka), bo jak już zespalać łapsko z gripem, to na całego :)

Na zdjęciu z profilu wyglądało to wyśmienicie: szeroki, mocny pasek, zapewniający super pewny chwyt. Tak pewny, że można nawet wypuścić aparat z dłoni, a on i tak – jak przyklejony – będzie tkwił w niej. Z dwupunktowego można łatwo się wyśliznąć.

Właściwie nie powinno się to nazywać „trzypunktowy pasek nadgarstkowy”, tylko „trzypunktowa uprząż nadgarstkowa”. Jednym z trzech elementów tej konstrukcji jest pasek, którego jeden koniec mocuje się go do uchwytu w body. Pasek ten przechodzi wzdłuż linii kostek zaciśniętej pięści i opasając dłoń kieruje się ku plastikowemu elementowi przykręcanemu do gwintu mocowania statywu. Ostatni jego odcinek – między plastikiem w spodzie aparatu, a uprzężą ze skóry ekologicznej – zakończony jest rzepem, którym można regulować siłę docisku dłoni do aparatu.

Na zdjęciach w aukcji nie pokazano największej wady tej trzypunktowej uprzęży, o której sam jakoś nie pomyślałem. Dolna część konstrukcji (ta łącząca spód aparatu z nadgarstkiem i przechodząca pod kciukiem) całkowicie uniemożliwia operowanie przyciskami znajdującymi się na wysokości wyświetlacza.

Przypięty tą uprzężą nie mogę korzystać z szybkiego menu Olympusa, w którym mam ekspresowy dostęp do wszystkich kluczowych ustawień aparatu (z czułością na czele). Ten pasek zdecydowanie jest dla tych, którzy mają ochotę połazić z aparatem w ręce, pstrykając fotki tylko w trybie full automat. No, może od czasu do czasu palcem lewej ręki wciskając jakiś guziczek… Spaliłem z tym zakupem.

Nie będę jednak kupował dwupunktowego. Zmajstruję sobie coś własnego, bo pomysł już mam :) Póki co pewnie wrócę do standardowego paska na szyję i do owijania go wokół nadgarstka tak, aby zabezpieczał aparat przed upadkiem w razie wypuszczenia go z dłoni. To dobry zwyczaj, podobnie jak stosowanie „tulipana” nawet tam, gdzie teoretycznie jest bezużyteczny. W końcu lepiej przywalić w coś kawałkiem plastiku, niż soczewką obiektywu :)

Największym plusem tego nietrafionego zakupu jest fakt, iż skrócił mi czas oczekiwania na Zenita TTL. Drugiego, bo ten pierwszy okazał się być zepsuty: pokrętło czułości nie działało i światłomierz w calutkim zakresie pokazywał to samo – prześwietlenie nad prześwietleniami. Odesłałem więc ów niesprawny sprzęt, który według sprzedającego miał być w „bardzo dobrym stanie”, a wcześniej kupiłem innego TTL. Ten drugi rzekomo został dokładnie sprawdzony, ma nową baterię i jest gotowy do robienia zdjęć. Zobaczymy.