Aby siekierka była mądrzejsza od drwala

Pewnej nocy głód fotograficzny dał o sobie znać ze zdwojoną siłą. Czasem tak mam, że przychodzi pragnienie popatrzenia na świat przez wizjer i podzielenia się swoimi obserwacjami z matrycą. Bywa, że mam siły, by przeciwstawić się tej mocy, która wpycha mi aparat w dłoń, ale owej nocy okazałem się być zbyt słaby.

Wszystko zaczęło się w łóżku. Próbując zasnąć żonglowałem sobie w głowie rozmaitymi myślami. Wiem, że w takich sytuacjach należy zachowywać ostrożność, by nieopatrznie nie pochwycić tematu, który w jednej chwili spędzi sen z powiek. Ostrożności jednak nie zachowałem i… efekt domino: ta jedna, niebezpieczna myśl rozbudziła nie tylko mnie, ale i tę moc, o której napisałem w akapicie pierwszym. Na domiar złego ocena sytuacji „no to pospane” jedynie pogorszyła sprawę.

Zapaliłem światło i po pobieżnych oględzinach sprzętu wziąłem aparat w dłoń i z dodatkowym obiektywem w kieszeni opuściłem mieszkanie. Żadnego pomysłu, żadnej konkretnej opcji; po prostu musiałem zrobić kilka zdjęć, by odzyskać spokój. Przypomniałem sobie o wymyślonej przez siebie zabawie w trzy zdjęcia… (link dla zainteresowanych). Oto i świetna okazja, by zabawić się w to.

Spacerując w poszukiwaniu ciekawego tematu do zdjęć wspominałem sobie czasy, kiedy w ciemną noc bez statywu nie śmiałbym się zapuszczać. Dlaczego więc tej nocy nie zabrałem ze sobą nic poza dodatkowym obiektywem i kluczami do mieszkania? Coś ważnego musiałem kiedyś przeoczyć, a tym ważnym czymś było zdobycie przekonania, że mój aparat, pozbawiony statywu, da radę w nocy. Ale skąd ta pewność? Zimą łaziłem po mieście strzelając zimowe zdjęcia z ręki, ale wtedy dookoła zalegał śnieg. Odbijał on światło i robił dobrze światłomierzowi, jednak wczesną jesienią śniegu brak…

Przechodząc przez jezdnię zauważyłem światła samochodu jadącego w moim kierunku. Wlazłem na trawnik, szybko ustawiłem czas migawki na 1s (z dłuższym czasem bym sobie nie poradził kucając) i czekałem, aż nadjedzie samochód.

Zdjęcie, niestety, minimalnie poruszone wyszło, ale w zamian za to dostałem smugę światła o długości doskonale pasującej do obranego kadru :) Zadowolony ze zdjęcia kontynuowałem spacer, a razem z nim refleksje na temat sprzętu.

Liczba nocnych tematów jest duża, a jej potęgą są umiejętności i spostrzegawczość fotografa. Potęgą tej potęgi jest kreatywność. Czysta matematyka!

Uznałem, że budowane właśnie rondo na skrzyżowaniu Rzeszowskiej z 1000-lecia będzie ostatnim miejscem, na którym tej nocy się skupię. Zrobię tam dwa zdjęcia i wrócę do domu. I tak też uczyniłem.

Przypomniała mi się długa lista wad i braków mojego aparatu, jaką sporządziłem w kilka tygodni po jego zakupie. Wiele rzeczy mi wtedy nie pasowało, ale długo by wymieniać, a poza tym już nie pamiętam większości. Dziś jednego jestem pewien: tworząc ową litanię pretensji do aparatu byłem niesprawiedliwy i głupi. W pełni zdałem sobie z tego sprawę opuszczając budowane rondo i kierując swoje kroki ku osiedlu.

Z tej długiej listy braków i ułomności pozostały tylko dwie pozycje: brak uszczelnień korpusu i kiepski – w słabym świetle – układ AF. Dwa braki wobec wciąż rosnącej liczby przydatnych funkcji, które czekają na perfekcyjne opanowanie. I pomyśleć, że chciałem ten aparat zastępować dużo droższym, skoro nawet w 1/10 go nie opanowałem. Ba, nawet nie poznałem!

Czytanie o funkcjach i możliwościach to nie to samo, co praktyczne poznawanie możliwości sprzętu i wykorzystywanie tej znajomości do realizacji własnych pomysłów. Odrobina kreatywności z byle narzędzia potrafi uczynić maszynę czarów. Widziałem, jak ludzie w MS Paincie malowali takie obrazy, jakich większość w najdroższych kombajnach graficznych nawet nie potrafiłaby zacząć. Nie różdżka ważna, ale czarodziej!

Coraz bardziej odechciewa mi się wymiany sprzętu. Marzyłem kiedyś o E-3, na E-5 czekałem jak na wyrok, a w rzeczywistości przewaga tych aparatów nad moim E-520 – w kontekście moich potrzeb – topnieje coraz bardziej.

Nadal nie wiem, w jaki system w przyszłości zainwestuję. Na razie stale utwierdzam się w przekonaniu, że mój aparat jest lepszy ode mnie. Że tkwi w nim potencjał, który zmarnowałbym zastępując go droższym modelem, marnując przy tym i jego możliwości. Z jakich to niby funkcji korzystałem, że śmiałem wytykać braki? Na niskie czułości (max iso-1600) znalazłem sposób, zdjęć seriami prawie nie robię (a gdy robię, to te 3,5 klatki/s spokojnie wystarcza)…

A tyle rzeczy jeszcze do rozpracowania! I kto tu jest zbyt cienki: aparat czy ja? Bo owej nocy, bawiąc się w „trzy zdjęcia”, doszedłem do wniosku, że to nie aparatowi brakuje do mnie, ale rzecz ma się zgoła odwrotnie. To ja wciąż się uczę coraz efektywniejszego wykorzystywania tego, co schowane w plastikowej obudowie mojego Olka. To Olek wciąż musi na mnie czekać, bo czasem za nim nie nadążam.

A ja chciałem zastępować go E-3 albo E-5? Po co? Chyba tylko po to, aby to nowe body w jeszcze większym stopniu marnować. Brak uszczelnień? Na deszcz mogę kupić mu pelerynkę, bo w kurzu nie fotografuję – jak zacznę, wtedy pomyślę. Kiepski AF? Te kwestię mógłby rozstrzygnąć lepszy obiektyw, ale gdy była okazja przetestowania np. 12-60 f/2,8-4 SWD podczas bezpłatnych warsztatów Olympusa (Kraków, 29 maja 2010), ja w tym czasie musiałem być na weselu.

Hmm… Posiadanego sprzętu w pełni nie wykorzystuję, więc po co mi lepszy?

No po co? Odpowiedź w tytule :)