Szkoda migawki na zepsute zdjęcia

Szkoda migawki na zepsute zdjęcia

Pan młody za Warszawą
wesele w subiektywie

Ten, no… Mam kilka pomysłów na rozpoczęcie tego wpisu i trudno mi się zdecydować. „Od przybytku głowa nie boli”, jako jedno z polskich porzekadeł rzecze, jednak w przypadku opisanym w poprzednim zdaniu jest zgoła odwrotnie. I nie tylko nadmiar pomysłów na wstęp jest szkodliwy, bowiem nadmiar zdjęć, które ostatecznie i tak w koszu wylądują, również działa negatywnie.

Przed erą fotografii cyfrowej rządziły aparaty małoobrazkowe. Profesjonaliści i pasjonaci działali lustrzankami, przy czym w przypadku amatorów (zaawansowanych zwykle), o zakupie tego typu aparatu nie decydowała lepsza jakość zdjęć, jak to ma miejsce w świecie fotografii cyfrowej, ale możliwość kreatywnego fotografowania i stosowania różnych typów obiektywów. Jeśli ktoś nie potrzebował odbitek w formacie plakatu, to różnicy między zdjęciem zrobionym lustrzanką a fotką pstrykniętą kompaktem nie zauważał.

W dobie fotografii cyfrowej lustrzanka stała się synonimem jakości i lansu. Ceny między dobrą małpką a prostym w obsłudze lustrem są niewielkie, za to w kwestii jakości można mówić o przepaści. Kupują więc ambitni coraz to tańsze lustrzanki z trybami dla zielonych, detekcją mordek w kadrze i innymi ficzerami i pstrykusiają tysiące fotek, z których wszystkie są super, ale dziwnym trafem tych tysięcy zdjęć nikt po paru miesiącach czy latach nie ogląda. Z resztą z tych fotek niewiele w ogóle ostanie się na dysku czy innym nośniku danych, ponieważ zostaną one skasowane bo „nie wyszły”.

Nie wnoszę o wymaganie w sklepach pozwoleń popartych dyplomami ukończenia kursów fotograficznych od chętnego wejścia w posiadanie aparatu zwanego lustrzanką, bo nie za moje pieniądze i nie dla moich zdjęć to. Chcę natomiast zasugerować coś, co po opanowaniu i stosowaniu w praktyce okaże się być błogosławieństwem.

Po co pstrykać tysiące zdjęć, z których kilka do czegoś może się nada? Po co zapychać dyski gigabajtami bezmyślnych pstryków, skoro wystarczy odrobina samodyscypliny, by wirtualne kolekcje zdjęć zaczęły przypominać tradycyjny album ze zdjęciami 9×13, 10×15 czy tam nawet 13×18?

Świadkowa
wesele w subiektywie

Wystarczy przed naciśnięciem spustu migawki dwa razy pomyśleć, czy zdjęcie, które właśnie z byle powodu zamierzam pstryknąć, będzie do czegoś przydatne później. Karta pamięci, którą w każdej chwili można opróżnić (no, chyba że to WORM SanDiska) nie ogranicza, jak rolka filmu o długości 24 czy nawet 36 klatek.

Klisza kosztowała, wywołanie kosztowało, odbitki kosztowały, więc ludzie za aparatem zastanawiali się dobrze nad sensownością zrobienia „pstryk”. I dlatego tak niewiele zdjęć lądowało w koszu, a tak wiele trafiało do albumów, po które do dziś z przyjemnością się sięga. Strach liczyć zdjęcia usunięte z karty/dysku!

Każde kolejne pstryknięcie zbliża migawkę do nieuchronnej śmierci. Nie wszyscy to wiedzą, że ich aparaty mają określoną żywotność. Szczęście, jeśli uda się „załatwić” migawkę jeszcze w okresie gwarancyjnym – wtedy można liczyć na bezpłatny serwis producenta. Gorzej, jak bezmyślnie waląc zdjęcia – często niepotrzebnie całymi szybkimi seriami – migawki nie uda się wykończyć przed wygaśnięciem gwarancji. Analogi w rękach amatorów tego problemu nie miały, bo komu by się chciało robić kilka tysięcy rolek filmu, albo kogo byłoby na to stać? Dziś zrobienie tysięcy zdjęć niemalże nic nie kosztuje.

A gdyby tak zastanawiać się dobrze nad każdym zdjęciem… no co by wtedy było? Ano byłyby same dobre ujęcia. Nie da się robić samych super, bo każda seria – bez względu na jej poziom – będzie miała jeden lub dwa kadry zdecydowanie wybijające się ponad resztę. Niemniej takie przemyślane prace nie wylądują w koszu, a będzie ich mniej, niż głupich pstryków. Nie ilość, a jakość.

A jeśli nawet tych przemyślanych i dopracowanych zdjęć będzie dużo, i jeśli nawet część z nich odpadnie przy pierwszej czy drugiej selekcji, to nie oznacza to, że one są słabe. Można zostawić je sobie na później, zrobić z nich drugą galerię, zrobić z nimi coś ciekawego w programie graficznym.

Zdjęcia, które w tym wpisie zamieściłem, pochodzą właśnie z odrzutu. Na weselu szwagierki swej byłem z aparatem i robiłem zdjęcia dla siebie; po pierwsze chciałem poeksperymentować z różnymi ustawieniami aparatu, a po drugie podejrzewałem (i słusznie), że zrobię zdjęcia bliższe sercu młodych, niż obcy im zawodowcy.

Oglądałem RAW-y przed wywołaniem ich i wybierałem kadry, które zamierzałem dać młodym, jako oficjalne z nieoficjalnych :) Zrobiłem tak, ale pozostało mi sporo zdjęć, z których również zadowolony byłem. Nie usunąłem ich. Wrzuciłem na pendrive i tam sobie przez dobre 2 miesiące leżały nie niepokoje.

W końcu potrzebowałem użyć tego pena; standardowo sprawdziłem, co na nim jest,a że były RAW-y z wesela, o których zdążyłem zapomnieć, skopiowałem je na dysk celem ponownego wywołania. Mówię Wam, zabawa była przednia! Ujęcia były udane (bo przemyślane), nikt na te zdjęcia nie czekał, miałem je tylko dla siebie, mogłem eksperymentować… słowem masakra! Zrobiłem je na oldskulową nutę; trochę ziarna, dosyć mocno powyginana krzywa tonalna, różne inne suwaczki tu i tam…

Młodzi dziwili się, gdy podesłałem im drugi pakiet, na który składało się kilkadziesiąt równie dopracowanych kadrów, co za pierwszą turą, ale kadrów innych i stylizowanych na starocie. Nie wiem, czy im się to podobało, ale ja osobiście byłem i nadal jestem zadowolony.

Nie chodzi więc o ograniczanie liczby robionych zdjęć „bo żeby nie zrobić za dużo”. Chodzi o to, że zdjęcia, nad którymi się wcześniej dobrze pomyśli, obronią się i na pewno nie zginą w całej kolekcji. Zawsze będą miały wartość.

Ponadto zastanawianie się nad sensem zrobienia danego „pstryku” skutkuje na trzy sposoby:
– uznane za bezsensowne zdjęcie nie powstanie, nie zużyje migawki, nie zajmie miejsca na karcie, nie zużyje baterii, nie zabierze czasu i prądu potrzebnego na jego usunięcie
– pomysł na zdjęcie uznany za niegłupi zwykle zostanie dopracowany i zdjęcie będzie lepsze, niż zrobione od niechcenia
– przy zdjęciach zrobionych z głową jest mniej roboty (mniej kasowania, kosmetyki, przeglądania etc)

Cały czas pracuję nad tym, aby robić mniej, a lepiej. Ta droga chyba nigdy nie będzie miała końca, bo zawsze może być lepiej, jeśli nawet nie może być mniej. I zawsze lepiej zrobić i później pokazać 50 dobrych zdjęć, niż 500 byle jakich, gdzie po pierwszej setce oglądający będzie z nudów zasypiał.

15
Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o
Rudolf
Gość

Tak, tak…
ja jednak mam wciąż problem z tym, że robię jednak za mało.
Tym gorzej, jeśli jest to konfrontowane z kolegą obok, który pstryka i tylko by filmy chciał pożyczać, bo jemu już zabrakło. ;)

Piotrek
Gość

Zgadzam się z tym co piszesz, ale nie do końca. Pomyśl tylko ile zdjęć z wyjątkowymi momentami powstało przez przypadek i bez szans na zaplanowanie.

grzybu
Gość
grzybu

Witam Postaram się streszczać, bo po przeczytaniu tego wpisu dużo rzeczy w głowie mi się naroiło. Co do samego wpisu to oczywiście masz racje. Im więcej zdjęć się pstryka tym są gorsze. W moim przypadku było tak: Po tym jak kupiłem lustro ( ponad rok temu) to rzeczywiście było tak, że pstrykałem sobie jak popadnie. No bo nowe, robi lepsze zdjęcia niż prosty kompakt, eksperymenty z ustawieniami ( kto to wcześniej słyszał o jakimś ISO, zmianie ustawienia przysłony czy czasu). Po miesiącu nowa lustrzanka nie była już taka nowa, bo miała ponad 5k fotek na karku. Jednak wydaje mi się,… Czytaj więcej »

Suovick
Gość
Suovick

@grzybu co do żywotności migawki to sprawa jest bardziej złożona. Po pierwsze primo liczba określająca żywotność migawki jest orientacyjna (sugerowana) i określa liczbę klapnięć na jaką mechanizm migawki został zaprojektowany. Po drugie secundo im wyższa klasa sprzetu tym większa “sugerowana” liczba klapnięć. Przykładowo amatorski sprzęt oscyluje w granicach 50k, półprofi ok 100k, a profesjonalny idzie w setki tysięcy. W praktyce oczywiście migawki wytrzymują dużo więcej, ale nie znaczy to że będą działać w nieskończoność.

Piotrek
Gość

@grzybu mógłbym prosić cię o małe sprostowanie? :P napisałeś, że po miesiącu zrobione miałeś 5000 zdjęć, a po półtora roku 1500. Cofnąłeś licznik? Auta bym od ciebie nie kupił :D

grzybu
Gość
grzybu

@Piotrek zgubiłem jedno zero… 15 tys. ;)
@Suovick dokładnie liczba jest sugerowana. To miałem na myśli. Teoretycznie to nawet jedną migawką można zrobić milion zdjęć i nie padnie jak jest dobrze zrobiona. A jak padnie wcześniej to tak jak szuman napisał trza z gwarancji korzystać. Dokładnie to miałem na myśli co doprecyzowałeś tylko nie chciałem się już rozpisywać.
Ale przyznam szczerze że nigdy nie widziałem korpusu który miałby wpisany 50k zdjęć. Nawet najnowszy k-7 ( pentax) miał 100 000, a to jest już naprawdę aparat z wyższej półki… ;)

Marcin Szumański
Gość

@Rudolf, pozazdrościć wstrzemięźliwości ;) I pomyśl tylko, ile dla kolegi znaczysz! @Piotrek, hmm… najwięcej wyjątkowych momentów widziałem w galeriach “mistrzowie drugiego planu”, gdzie na raczej ustawianych zdjęciach w tle coś się lubiło wydarzyć. No, ale racja; można walić na oślep i raz na kilka tysięcy złapać coś fajnego ;) @Grzybu, wow, ładny debiut! witaj, witaj – pierwszy komentarz i nie żałowałeś sobie ;) Co do bloga, to mnie również nie pasowała pustka, więc skupiłem się na pisaniu tutaj (skupienie to trwa nadal). Dzięki za pozytywne słowo, postaram się trzymać poziom, a jak się uda, to i polecieć z nim w… Czytaj więcej »

grzybu
Gość
grzybu

@szuman to w takim razie czekamy na kolejne wpisy…

Artur Komorowski
Gość

To nie tak, że im mniej tym lepiej. Tu trzeba znaleźć złoty środek, bo inaczej może się skończyć na samym kadrowaniu ;).

Marcin Szumański
Gość

@Artur Komorowski, oj, czarnowidztwo uprawiasz ;) Ale fak; łatwo ze skrajności popaść w drugą skrajność. Myślę, że takim złotym środkiem jest ustawienie sobie poprzeczki i w miarę doskonalenia warsztatu podnoszenie jej w górę. Nie limity ilości zdjęć, a minima jakościowe. Że tak się wyrażę ;)

Halszczak
Gość

Z jednej strony wszyscy macie rację. lepiej zrobić kilka dobrych zdjęć, niż natłuc ileś byle jakich, a potem wybierać. Niestety nie zawsze to się udaje. Z racji prowadzenia mocno tematycznej strony i robienia fotek bardzo kiepściutkim “sprzęcikiem” jakim jest Olek miu mini, nie mam innego wyjścia jak tłuc ile wlezie, a potem wybierać. Mam w planach zakup czegoś lepszego, ale na pewno nie będzie to sprzęt z górnej półki, bo po pierwsze mnie nie stać, a po drugie to nie aparat robi zdjęcia, a fotograf. Co do analogów… hmmm, zenit, canon, własna ciemnia… to se ne wrati pane Hawranek, a… Czytaj więcej »

mirek bystrek
Gość

Masz wiele racji w tym wpisie ale są dwie strony medalu. Właściwe kadrowanie to jedno a okoliczności fotografowania to drugie. Robiąc zdjęcia np. makro biegnącej mrówce rudnicy (jeszcze gorsze od tych mrówek są moje bliźniaki) naprawdę nie ma czasu dwa razy się zastanowić nad idealnym kadrem i trochę trzeba wypstrykać… takich przykładów można podać wiele. Ostatnio na pewnym zdjęciu (scena statyczna) zrobionym naprawdę bez sensu wołając RAWa zauważyłem coś ciekawego czego fotografując nie widziałem i cieszy mnie ta fotka. Wiem też, że nawet za dawnych czasów profesjonaliści np. reporterzy National G. przy każdym temacie wręcz musieli wykonywać nawet setki rolek… Czytaj więcej »

Marcin Szumański
Gość

@Halszczak, no, małpek to akurat nie szkoda ;) “zenit, canon, własna ciemnia… to se ne wrati pane Hawranek, a szkoda.” wrati, wrati :) Kilka stówek i na Allegro, czasem nawet komplet w komplecie się znajdzie – jedynie bez czarnych żarówek, to w Unii tylko świetlówki ;) @Mirek Bystrek, witam w moich skromnych progach i gratuluję dzieci (nie tylko bliźniąt ;)) Co do tematu, to nie zmieniam zdania i wciąż uważam, że w każdej dziedzinie – nawet najbardziej dynamicznej i nieprzewidywalnej – można robić coraz mniej zdjęć. Chyba, że ktoś swój warsztat opiera na ilości i późniejszym wycinaniu tego, co wyszło… Czytaj więcej »

Mirek Bystrek
Gość

@Marcin, wcale nie skromnych… ciekawie piszesz tylko na olkach się nie znam to nie podyskutuję. A co do dzieci to przynajmniej one mi w życiu wyszły bo innej kariery nie zrobiłem i pewnie już nie zrobię. A jeśli chodzi o nasz temat to oczywiście też uważam, że nie można opierać warsztatu na bezmyślnym pstrykaniu bo zdjęcie tworzy się w głowie i idealnie byłoby zrobić takie zdjęcie, którego nie trzeba poprawiać i tu masz całkowitą rację. Ale prawdą jest również, że proces twórczy w fotografii nie kończy się na wyzwoleniu migawki bo pozostaje jeszcze ciemnia albo jakiś PS i jak fotografia… Czytaj więcej »

Marcin Szumański
Gość

@Mirek Bystrek, po prawdzie, to wszyscy się cały czas uczymy :) I kto wie, czy za ileś tam miesięcy czy lat nie będziemy przesiadywać po piwnicach i w swoich ciemniach zastępować photoshopa eksperymentami na odczynnikach ;)

Tak, oby się tegoroczna jesień udała, bo w zeszłym roku wszystko zgniło, zanim się ładnie zażółciło i zaczerwieniło. Pomysły? Generalnie plenery nie są moją domeną, ale zawsze można wykombinować coś nietuzinkowego np. jakaś zabawa z lustrami w lesie… ;)