Marcin Szumański

Znakomitą znakomitością śmiem nazwać system blokowania spamu rozsyłanego przez boty! Od chwili przesiadki na WTW2 nie dostałem ani jednej lewej wiadomości! Ani kawałka kawałeczka takowej!

Rozwiązanie jest mega zajebiście proste! Żadnych filtrów na słowa, żadnego szukania linków i kodów sms, żadnych algorytmów, a jedynie prosta funkcja blokująca wiadomości od nieznajomych do momentu podania słowa-klucza. Ktoś, kto nie znajduje się na liście kontaktów, po wysłaniu wiadomości w odpowiedzi na swój enter dostaje pytanie: Aby wykluczyć, że jesteś botem, napisz mi proszę, czy lew jest kotem. Dopóki nadawca nie poda zdefiniowanej odpowiedzi (w tym przypadku słowa „tak”), jego wiadomość nie dotrze do adresata.

Proste? TAK! Skuteczne? W 100%!


Tak pytanie, jak i odpowiedz na nie można sobie samemu wymyślać. Domyślne „czy lew jest kotem” na tyle mi się spodobało, że zostawiłem je, dodając jedynie wskazówkę dotyczącą sposobu udzielania odpowiedzi :)

Jaki powinien być idealny antywirus? Lekki, szybki, skuteczny, bezobsługowy i darmowy. Niniejszym stwierdzam, że taki nie istnieje. Przez kilka miesięcy trwania w zauroczeniu Avastem łudziłem się, że to właśnie on jest najlepszym rozwiązaniem - a miałem ku temu podstawy. Niestety, po paru miesiącach bezproblemowej współpracy wziął i przyświrował uznając moją oryginalną grę za niebezpieczną. Może to takie wychowawcze instynkty gdzieś tam w nim drzemały i obudziły się z chwilą uruchomienia przeze mnie NFS; zobaczył grę i stwierdził, że nie pozwoli mi mojej energii i czasu marnować na bzdety.


Pierwsze moje spotkanie z Avastem miało miejsce jakieś 4-5 lat temu. Wówczas nie spodobał mi się ten program: lekki nie był i przepuścić co nieco lubił. Miałem wówczas licencję na Nortona 2004 IS, a po zakończeniu subskrypcji zmieniałem antywirusy jak laski w szkole średniej. Dopiero w ciągu ostatnich dwóch lat nieco się ustatkowałem i dość wiernie trwałem w związku z NOD32 v 2.7. Było mi z nim dobrze. Szkoda tylko, że nazwa NOD jest rodzaju męskiego, bo przez to poprzednie zdanie brzmi trochę głupio :)

Latem 2009 roku pojawiła się beta Windows 7, którą to postanowiłem stestować. Obawiałem się problemów z leciwym NOD32 (wtedy Eset wypuszczał już „czwórkę”, a ja uparcie tkwiłem przy „dwójce”), więc postanowiłem poszukać czegoś aktualnego. Avast jak znalazł: silnik zawsze na bieżąco w zgodności z najnowszymi platformami, do tego darmocha... Zainstalowałem i byłem wniebowzięty tym, co zastałem. Przez tych kilka lat Avast pięknie ewoluował: nabrał żwawości i ogłady, a tego właśnie mi poprzednio brakowało. Skutecznością jego sobie już głowy nie trułem - jeśli tylko poradzi sobie z pendrajwowymi syfami, to będzie git.

Dwa razy poczułem się jak żywy towar na sprzedaż. Jak człowiek podstępem uczyniony niewolnikiem i wypożyczany do dymania tym i tamtym. Jak wynajmowana dziwka wierząca w miłość kolejnych oblechów do czasu, aż przyszli do niej razem. Nie godzę się na takie traktowanie, a w ostatnim czasie dwa razy tak mnie popieszczono.

Pierwszym alfonsem była Nasza-Klasa. Wspaniały serwis internetowy o szczytnej idei, zaprojektowany dokładnie tak, jak potrzeba z optymalną funkcjonalnością włącznie. Chwaliłem sobie ten serwis, dopóki nie pojawiła się w nim kasa. Kapitał skurwił Naszą-Klasę: z przyjaznego użytkownikom portalu służącego odnawianiu znajomości zrobił folwark reklamodawców, oddział Allegro i co jeszcze nie wiem, bo zwinąłem stamtąd manatki zaraz po tym, jak podgląd ostatnich odwiedzin ograniczyli do trzech pozycji i wpierdolili aukcje Allegro. Usunąłem konto myśląc, że to już koniec. Okazało się, że nie i że kurewstwo odbywać się będzie także na zwłokach mojego konta. Choć usunąłem konto, moje dane tam pozostały. Mało tego! Obsługa niezbyt miała ochotę je usunąć. Gdybym nie znał zasad działania takich serwisów, to pewnie bym uwierzył w natłok pracy, przeoczenie, biegunkę admina czy cokolwiek innego. Ale ja wiem, że dla takich serwisów każdy rekord w bazie danych w tabeli z użytkownikami serwisu jest warty pieniędzy. Na początku swojej przygody z NK czułem, że to ja tam jestem ważny, że serwis i pieniądze pracują dla mnie. Po pewnym czasie i zmianach dotarło do mnie, że to się zmieniło: ja tam byłem towarem na sprzedaż reklamodawcom. Nie serwis dla mnie, a kasa dla serwisu, ale ja dla serwisu, serwis dla kasy, a kasa dla właścicieli. W sposób perfidny i bez zważania na moje potrzeby. Odszedłem, a ci, co pozostali, dostali kolejne kretyńskie opcje za SMS i Śledzika. Pytał ktoś ich o zdanie? Śledzia ponoć nie chcieli i nawet doszły mnie słuchy o banach za krytykowanie.

Drugim alfonsem zostało Gadu-Gadu. W tym przypadku metamorfoza z mojego przyjaciela do samozwańczego dilera mojej dupy trwała nieco dłużej. Gadu-Gadu 5, później 6 i 7 - fajne, stosunkowo lekkie (jak na GG i to, co dziś ono prezentuje). Fajnie było. Przyszedł czas na ósmą odsłonę, ochrzczoną „Nowe Gadu-Gadu”. Dlaczego nowe? Przecież każda kolejna wersja jest nowa. Czy to oznacza, że GG8 będzie ostatnim wydaniem oryginalnego klienta Gadu-Gadu? Nie. Oznaczało to zmianę charakteru miejsca skupiającego miliony użytkowników sieci. Z hotelu zrobił się burdel. W hotelu uczciwie płaciło się czynsz oglądając reklamy, ale układ na linii lokator-zarządca był zdrowy. Przebudowano jednak ów hotel, dorzucono masę kretyńskich, niepotrzebnych, mdłych i chujowych rzeczy i dopiero wtedy, gdy wszystkie one zaczęły działać, zorientowałem się, że to burdel pełną gębą. Godziłem się na reklamy (musi to jakoś wyżyć), ale nie na wpierdalanie mi w treść rozmowy reklam: wysyłanie ich mojemu rozmówcy podszywając się pode mnie i odwrotnie! Mało tego! Skórki! Nowe, niezamawiane skórki jak łapska klientów kilka razy zmacały moją prywatność. Emotki M&M's? Ktoś tu ma szczęście, że mnie to nie spotkało (mieszkałem pod ósemką, a słodycze rozdawali pod dziesiątką). Ja nie będę niczyją dziwką! Nikt mnie i mojej prywatności nie będzie spieniężał! Mogę uczciwie płacić czynsz, ale w zamian chcę szacunku do siebie i swojej prywatności. Nie mieszkam za darmo, żeby mi bigbradera wpieprzać w doniczki, a widok z okna na las zastępować bilbordem prezentującym naturalne i wygodne meble firmy RND (Ruchamy Nieświadome Dziwki). Nie będę niczyim towarem, do widzenia.

Jak dla mnie wiadomość wczorajszego dnia:

Polska armia potrzebuje coraz więcej informatyków. - Kształcenie i wykorzystanie najlepszych cybernetyków i informatyków ma w tej chwili fundamentalne znaczenie dla obronności państwa - podkreśla Sylwester Michalski, rzecznik prasowy Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Fachowcy będą potrzebni przede wszystkim do pracy w specjalnym zespole zajmującym się ochroną wojskowych sieci i systemów teleinformatycznych.

Super! W końcu zrozumieli, że pojęcie bezpieczeństwa nie ogranicza się do tarczy antyrakietowej. Szkoda tylko, że do takich wniosków doszli w 2009 roku, a nie przynajmniej pół dekady wcześniej.

Wojskowi planiści kadrowi przez ostatnich kilka lat nie zgłaszali na Wojskowej Akademii Technicznej zapotrzebowania na informatyków. WAT więc ich nie kształcił.

Czyli jak to u nas - inni mają od dawna, a my nawet nie zaczynamy mieć. Grunt, że wreszcie coś w temacie drgnęło. Bracia amerykanie przeszkolą naszych i dobrze będzie, jeśli ich rola na tym się skończy. Już raz naszą armię unowocześniali swoimi zużytymi F-16. Cóż, sam sam samolot (pomijając jego stan techniczny) jest nadal całkiem zacny, ale leciwy sprzęt komputerowy do cyberarmii byłby zupełną pomyłką.

Tak na marginesie: już kiedyś temat cyberwojen poruszałem na blogu :)

Teraz czekam na nowe przetargi na sprzęt i na oprogramowanie. Założę się, że dobry wujek Microsoft nie przepuści takiej okazji i nie omieszka złożyć oferty nie do odrzucenia ;) Darmowe produkty dla rodzin cyberżołnierzy? Czemu nie :)