Marcin Szumański

W sierpniu gazetki nie dostałem, bo gazetki nie było – wakacje, ale we wrześniu – i owszem. O wrześniowym numerze Linux+ słów kilka będzie, a ściślej: o treściach w nim zawartych, które moją uwagę przykuły.

Jak każdy numer Linux+, tak i ten zawiera kilka arcyciekawych artykułów. Teksty głównie dla wyjadaczy, tęgich głów i ambitnych geeków. Ale człowiek to do siebie ma, że obok potrzeby główkowania przejawia również chęć do zabawy, dlatego też – dla odmiany – skupię się na ciekawej zabawce, którą aby bawić się, aby bawić się na całego, trzeba użyć fantazji – a im więcej tej, tym ciekawsze efekty bawiusiania ;)

Tomek i Marek Sawerwain w artykule „HighC – rysowanie muzyki” (str. 30-32) opisują fajną zabaweczkę: program muzyczny, który jest w stanie zagrać melodyjkę na podstawie rysunku popełnionego przez bawiącego się nim. Nie wiem, jak to działa i jaki efekt daje, ale brzmi intrygująco. Może kiedyś wypróbuję :)

Poza tym jednym zabawowym akcentem, wrześniowy Linux+ zawiera kontynuację cyklu dla rozpoczynających przygodę z FreeBSD. Jest również część pierwsza tasiemca pt. „Zostań administratorem sieci komputerowej” oraz fajny artykuł o plusach i minusach rootowania G1 z poradnikiem „howto” włącznie :)

Każdy kolejny numer miesięcznika Linux + zdominowany jest przez jedną tematykę. Było już o pocztach, grafikach, smartphone'ach, składowych LAMP, a teraz przyszedł czas na wydanie multimedialne.

Linux multimedialny? Może i dla mniej wymagających tak, ale nie dla mnie - choć i tak już nie zajmuję się tworzeniem i klejeniem muzyki. Multimedialność systemu operacyjnego to pojęcie bardzo złożone. Od biedy system spod znaku Pingwina może robić za podstawową bazę do przechowywania i projekcji prywatnych kolekcji filmowych, muzycznych czy fotograficznych i w takim sensie jest systemem multimedialnym.

W lipcowym Linux + warto zwrócić uwagę na dwa artykuły. Pierwszym z nich jest przegląd popularnych plejerów video dla Linuksa (i nie tylko) - tekst Roberta Multana pt. „Odtwarzacze multimedialne” (str. 26-31). Autor omawia i porównuje ze sobą funkcje najpopularniejszych odtwarzaczy multimedialnych dla systemów spod znaku Tuxa.

O wiele ciekawszym tekstem jest artykuł Tomka Sawerwaina „Audacity - edytor dźwięku” (str. 58-63). Przyznam szczerze, że z ogromnym zaciekawieniem rozpocząłem lekturę tego tekstu - wszak tematyka komputerowej obróbki dźwięku wcale nie jest mi obca. Znam też opisywany program - Audacity. Cóż mogę rzec: Audacity nie używałem, bo był dla mnie za prosty.

Nie przypuszczałem, że potrafię być aż tak złośliwy, ale człowiek - podobno - poznaje siebie przez cały żywot swój. Czy tak jest naprawdę, nie wiem, ale odpowiedź na to zagadnienie poznam u kresu swego żywota.

Wyjdzie, że jestem złośliwy, wredny i niesprawiedliwy, ale wpis ten ciśnie mi się na klawiaturę od momentu przeczytania wstępu onetowskiego artykułu o konsolach do gier. Zacytuję ów wstęp, wytłuszczając kluczowe dla sprawy zdanie:

Może mało kto o tym wie, ale konsola jako „maszynka do grania” towarzyszy nam już prawie czterdzieści lat. To szmat czasu, przez który wychowało się co najmniej kilka pokoleń graczy. Przez ten okres technika poszła niesamowicie do przodu, a razem z nią także nasze „szaraki”. Możliwości sprzedawanych obecnie konsol były wręcz nie do wyobrażenia w latach siedemdziesiątych. Postanowiłem więc przyjrzeć się ich rozwojowi, bo konsola za oceanem i w Japonii jest już podstawową platformą do gier, a coraz większą popularność zdobywa sobie także i u nas.

Natychmiast skojarzyło mi się to ze spekulacjami i prognozami towarzyszącymi premierze Windows Vista, kiedy to wszelkiej maści specjaliści i analitycy zapowiadali wielką ekspansję Linuksa na komputery domowe. Bezpośrednią przyczyną pewnego sukcesu Linuksa miała być Vista - system zewsząd i za wszystko krytykowany. Tak twierdziło wielu, z fanbojami Linuksa na czele. No bo jak tu nie węszyć mega sukcesu, kiedy w jednym narożniku ringu stanął niedorobiony Windows Vista, a w drugim super łatwy, przyjazny i przezajebisty Ubuntu? A do tego wszystkiego doszły rzekome masowe, policyjne naloty na wszystkich, przez które wielu sięgnęło po pingwina...

Czas pokazał, że prognozowany sukces Linuxa okazał się być jedynie nabożną mrzonką fanbojów wolnego oprogramowania, których w owym czasie mieliśmy prawdziwy wysyp. Przy tym zjawisku przysłowiowe „grzyby po deszczu” mogą się schować.

Z buńczucznie zapowiadanego przez Linuksiarzy knockoutu wyszła jedna wielka klapa. Klasyczny falstart, który, według mnie, był wręcz ciosem samobójczym. Linux za wcześnie dzioba wychylił: wydawało się mu, że jest gotowy do walki, ale tylko się wydawało. Wepchał się na desktopy i dał się masom poznać jako system niedopracowany, ociężały, z jednej strony przebajerowany, a z drugiej ubogi w użyteczny soft, po macoszemu traktowany przez producentów sprzętu i ostatecznie gorszy od Windows. Bo Linux nie był, nie jest i nie będzie gotowy do skutecznego wojowania o rynek dopóty, dopóki developerzy wszystkiego nie zjednoczą się w jeden wspólny, poukładany projekt, nie obmyślą długoterminowej, rozsądnej strategii rozwoju i nie zaczną jej realizować.

Wracając do zdania, które sprowokowało ten wpis: na Onecie napisano, że wkrótce wszyscy w gry będą grali na konsolach. Toć to przecież zapowiedź sukcesu Linuksa! Każdy linuksowy fanboj o tym wie, że Linuksowi do bycia ideałem brakuje jedynie umiejętności zaspokajania potrzeb komputerowych graczy. Poza tym system jest cud, miód i pistacje. Skoro więc gracze zamierzają dojrzeć do platformy grom przeznaczonej, to Linux wtedy... No musi odnieść sukces. Znowu na pewno!

Wydawcy Linux+ przyzwyczaili mnie już do tego, że każdy kolejny numer miesięcznika zdominowany jest przez jedną tematykę. Konsekwentnie więc trzymają się tej zasady, serwując na czerwiec kilka ciekawych artykułów o grafice. Ale co z tego, skoro i tak najbardziej do gustu przypadły mi dwa inne teksty - inne w sensie: zupełnie odbiegające od głównego tematu. Zacznę więc od tych, które przeczytałem z największą pasją, a pod koniec wpisu jedynie wymienię teksty graficzne, bo a nuż kogoś zainteresują :)

”Okiełznać demona”, czyli Łukasza Ciesielskiego rozprawka o FreeBSD
Zjadł mnie ten tekst. Połknął. Nie! Wchłonął! Przepadłem podczas lektury tego artykułu (str. 42-46). Jest magia cholernej tajemniczości nieznanych systemów operacyjnych, która każdego geeka przyciąga niczym smród kupy wabi do niej muchy. Wciąż jeszcze pamiętam dreszcze, gdy 5 lat temu o Linuksie czytałem. Chorowałem na ten system tak długo, aż zagościł u mnie na dobre i mogłem przed samym sobą szczerze przyznać: tak, znam i korzystam z Linuksa. Długo przyszło mi czekać na ten dzień, a czas oczekiwania... ha! Teraz podobną chemię poczułem do FreeBSD. Bo Linux już mi się przejadł, a jedyna dystrybucja, którą chciałbym na stałe mieć na swoim kompie i z niej korzystać na co dzień, to Debian, który przestał się instalować na mojej maszynie. Nie sądzę, aby FreeBSD mogło mi go zastąpić, ale sama magia obcości kolejnego, innego od znanych, Unixa jest tak silna, że chyba spróbuję.

Łukasz w tekście „Okiełznać demona” lekkim piórem wprowadza w świat FreeBSD, tłumaczy sposób jego działania, w każdym akapicie przypominając, że to wszystko w kontekście desktopowego zastosowania FreeBSD. Bardzo długi i ciekawy jest fragment poświęcony serwerowi X, który zdradza po co i dlaczego powstał, na jakiej zasadzie działa i dlaczego tak, a nie inaczej jest zbudowany.

”Acrotex - dynamiczne Pe-De-eF'y”
Wystarczyło mi przeczytać tytuł, by przypomnieć sobie o elektronicznej drodze składania PIT-ów za 2008 rok. Osoby, którym nie chciało się dupencji do Fiskusa ruszyć i wybrały wysłanie swojego zeznania podatkowego internetem, na pewno wiedzą, skąd takie skojarzenie. Elektroniczne formularze PIT za 2k8 były udostępnione właśnie w postaci dynamicznego formularza PDF.

Nieedytowalny (dla niektórych) PDF pozwala na takie czary? No pewnie! I do czynienia tychże czarów istnieje kilka różdżek i cylindrów :) Do najtrudniejszych w obsłudze należą Tex i Latex, mający się do siebie tak, jak Debian do Ubuntu - drugi na bazie pierwszego, by było bardziej friendly. Ale można jeszcze łatwiej, jeśli zdecyduje się na użycie Acrotexa.

Marek Sawerwain w swoim artykule "Acrotex - dynamiczne Pe-De-eF'y" (str. 26-32) dokładnie opisuje co i jak, swoje instrukcje uzupełniając wieloma przykładowymi fragmentami kodu. Choć nie czuję potrzeby tworzenia dynamicznych pydyfy, to nie ukrywam satysfakcji z poznania sposobu na ich tworzenie :)