Marcin Szumański

Z urlopu spędzonego na północy Polski wróciłem dokładnie tydzień temu, ale dopiero wczoraj znalazłem wystarczająco dużo czasu, aby ogarnąć te wszystkie zdjęcia. Po kilkuetapowej selekcji ostało się 111 zdjęć, którymi - mam nadzieję - uda mi się zachęcić niektórych do spróbowania własnych sił w przestworzach :)

Skoki w Elblągu organizuje Sekcja Spadochronowa Aeroklubu Elbląskiego pod batutą mojego szwagra, działająca przy tamtejszym aeroklubie. SSAE oferuje skoki w tandemie (osoba skacząca przyczepiona jest specjalną uprzężą do zawodowca tzw. „tandem pilota), a bardziej ambitnym człowiekom, mającym parcie na samodzielność, proponuje specjalne szkolenie spadochronowe, po którym można zapomnieć o żywym balaście na plecach. Po takim kursie nie pozostaje nic innego, jak cieszyć się samodzielnym lotem na spadochronie przypiętym bez pośrednika :) Zainteresowanych po szczegóły odsyłam na stronę Sekcji Spadochronowej Aeroklubu Elbląskiego (SSAE).

O skokach tandemowych pisałem przed wyjazdem na urlop, bazując na informacjach otrzymanych od szwagra i jego małżonki, która wiedzą na temat lotnictwa i skoków niejedno mogłaby zagiąć :) Ten wpis jednak będzie oparty wyłącznie na moich własnych obserwacjach i doświadczeniach, które zdobyłem już nazajutrz po przyjeździe do Gdańska.

Calutką sobotę (31 lipca) spędziliśmy na lotnisku. Myślałem, że na tak długim dystansie zdążę porobić jakieś fajne zdjęcia, ale niestety - tyle na lotnisku podczas skoków się dzieje, że potrzebowałbym jeszcze przynajmniej jednej takiej soboty, aby móc poukładać sobie wszystko w głowie i opracować kiedy, gdzie i jak się ustawić. Przez cały czas musiałem gonić wydarzenia, zamiast czekać na nie... To, co z tego wynikło, zobaczysz poniżej.

Zdjęcia okraszone są moim komentarzem - tym sposobem, zdjęcie po zdjęciu, opowiem ów dzień spędzony na lotnisku podczas skoków spadochronowych by SSAE. Zainteresowanych skokiem w tandemie lub kursem na samodzielnego skoczka odsyłam do:

Stanisław Blezień
tel: 609 350 902
tandemy@ssae.pl
www.ssae.pl

A teraz fotorelacja :)

Co za walka!!! Tomasz Adamek z Chrisem Arreolą dali fantastyczny pojedynek! Coś pięknego, klasyk pełną gębą! Może knockdownów tylko zabrakło, ale z ich wytrzymałością o takie niebywale trudno. Jednak brak liczenia nadrobili niesamowitym zaangażowaniem walcząc z sercem i dając siebie tyle, ile się dało. Po takim pojedynku, po takiej walce obaj mogą czuć się zwycięzcami! Szacunek Tomaszu, szacunek Chris! Coś pięknego, aż chciałoby się rzec: zwiastun renesansu w wadze ciężkiej!Brak słów w gorącej głowie, trzeba ochłonąć, by móc na spokojnie przeanalizować przebieg pojedynku i w miarę sensownie pogdybać. Dla zasady, bo gdybać tak naprawdę nie ma nad czym. Panowie A dali fantastyczną walkę i niech żałują ci, którzy nie oglądali jej na żywo. O mały włos, a słowa te trafiałyby również w moją osobę, bo były chwile, kiedy kusiło mnie, aby odpuścić sobie siedzenie z oczami na zapałkach i czekanie w niesamowitym napięciu na początek pojedynku. Po 4 zamierzałem tak zrobić, ale przez cały czas przeglądałem różne strony o boksie, oglądałem fragmenty walk jednego i drugiego analizując ich słabe i mocne strony, by jakiś w miarę własny scenariusz zbliżającej się walki w głowie sobie ułożyć. Tak zleciało do 5:30 - gdy zobaczyłem na zegarku, że to już ta godzina, dostałem takiego energetycznego kopa, jakby mi ktoś jakiegoś speeda zaaplikował. Bez kawy, do 6:15, a później już mnie duchem na tym świecie nie było. Co za emocje!!!

Informacja o zakontraktowaniu Alberta Sosnowskiego jako kolejnego rywala Witalija Kliczki w świecie boksu wywołała prawdziwe tornado. Kurz już i emocje towarzyszące tej sensacyjnej wieści już znacznie opadły, ale te największe emocje jeszcze przed nami!

29 maja na stadionie Arena auf Schalke w Gelsenkirchen Albert Sosnowski stanie przed szansą odebrania pasa WBC ukraińskiemu mistrzowi kategorii ciężkiej, starszemu z braci Kliczko, Witalijowi. Znawcy boksu, krytycy i spece szans na wygraną Polakowi nie dają. Temat tego, co Albert może zaprezentować w ringu, skupia się na sposobie jego porażki, a w kategoriach sukcesu traktowana jest opcja dotrwania Sosnowskiego do półmetka walki. Jak będzie naprawdę? Sądzę, że do czasu rozpoczęcia pojedynku to nieistotne.

Po odejściu Andrzeja Gołoty ze świata wielkich walk o najważniejsze pasy, wielu narzekało, że takich emocji w boksie mieszkańcy kraju leżącego nad Wisłą mieć już nie będą. Jest Tomasz Adamek - bardzo waleczny i charakterny zawodnik (24 kwietnia walczy z Arreolą), ale to nie to samo, co wielka niewiadoma Gołoty. Andrew był zagadką; nikt nie był w stanie przewidzieć scenariusza, jaki w ringu zaprezentuje Andrzej. Wielki talent, wielka wytrzymałość i siła i jeszcze większa nadzieja - największa z niespełnionych. Przed walką Gołoty każdy wiedział, że może stać się wszystko: każdy całym sercem był za nim, choć wspomnienie niechlubnych występów Polaka powinno ten entuzjazm studzić. Jednak pomimo zaprzepaszczonych szans setki tysięcy widzów potrafiło zasiadać w nocy z soboty na niedzielę, by na żywo oglądać transmisje walk Andrzeja toczonych za oceanem. Nikt nigdy nie wiedział, co się stanie, każdy wiedział, że może stać się najgorsze, a mimo to zaciskał kciuki i sercem był za Gołotą.

Tomek Adamek nie zawodzi, przez co jego walki są przewidywalne - o ile wynik do samego końca nie jest przesądzony, o tyle pewnym jest, iż Adamek tanio skóry nie sprzeda i zawsze zrobi wszystko, aby pojedynek wygrać. Kibice mają ten komfort, że są spokojni o to, że ich pupil wstydu na pewno nie przyniesie - nawet jeśli przegra.

Walka Sosnowskiego z Kliczką bardziej przypomina mi gale z udziałem Gołoty. Wielki przeciwnik, szansa na pokonanie go, ale też olbrzymia niewiadoma, która mieści w sobie wszystkie możliwe scenariusze - włącznie z szybką, wręcz kompromitującą klęską w pierwszej rundzie.

Polak ma szansę, Polak potrafi, Polak będzie wierzył do końca, bo jego matka - nadzieja - zawsze umiera jako ostatnia. Oto nieoficjalna zapowiedź majowej walki Alberta z Witalijem:

Chyba można już głośno mówić o kolejnej walce Tomka Adamka, w której to Góral skrzyżuje rękawice z Chrisem Arreolą. Walka odbędzie się za niewiele ponad dwa miesiące - dokładnie 24 kwietnia w Citizens Business Bank Arena w Kalifornii. Jak donoszą media, walka jest już zaklepana, a podpisanie kontraktu, to czysta formalność.To będzie drugi pojedynek Górala w wadze ciężkiej - cholernie ważny pojedynek, bowiem walka z Jasonem Estradą nie dała jasnej odpowiedzi na pytanie, które chyba wszyscy kibice boksu sobie zadają: jak Tomek będzie radził sobie z bokserami wagi ciężkiej?

Jason Estrada do wagi ciężkiej pasuje tylko przez swoją masę i odporność na ciosy. Inne czynniki, jak siła ciosu i szybkość bardziej pasowałyby do junior ciężkiej. Ot, taki to przejściowy zawodnik, którego wybór na pierwszego oponenta Górala był strzałem w dziesiątkę. Zajebisty na przetarcie Estrada dał okazję Tomkowi do sprawdzenia się w ciężkim boju, bez jednoczesnego narażania się na jakąś znienacka wystrzeloną torpedę. Adamek przytył, cios jego nabrał siły, ale na Estradę było to za mało. Zresztą... do tej pory nikomu na niego pary nie starczyło, bo BigSix nawet liczony nigdy nie był.

Arreola to już inny typ boksera. Wolniejszy od Estrady, ale za to silniejszy: potrafi rywalom jednym ciosem zafundować animowaną lekcję astronomii. Typowy bokser wagi ciężkiej: duży, silny, odporny i walczący ofensywnie. Z takim Tomek jeszcze nie walczył.