Marcin Szumański

Blogerom dosiadającym Serendipty niemal rok przyszło czekać na nową wersję swojego blogowego silniczka. Poprzednia 1.4.1 oficjalnie wydana została 16 stycznia 2009, a kolejna - 1.5.1 - dopiero 21 grudnia. 11 miesięcy i 5 dni - tyle czasu zajęło wydanie nowej wersji. Rzecz jasna, między jednym a drugim oficjalnym wydaniem, pojawiały się nowe wydania testowe, ale nie zwykłem sobie nimi głowy zawracać.

W nocy z wczoraj na dziś wziąłem i swojego Serendipity zaktualizowałem. 6,4 MB ważył zassany zip wersji full (silnik, dodatki oraz szablony - wybieram to, żeby czasem czegoś nie przeoczyć), którego zawartość po rozpakowaniu zajęła 15 MB (grubo ponad 300 katalogów, niemal 2900 plików).

Niewątpliwą zaletą silnika Serendipity jest łatwość jego aktualizacji. Łatwość i bezproblemowość apgrejdu: Serendipity używam od wersji 1.1.3 lub 1.1.4 i do tej pory ani jednej, najmniejszej nawet wpadki nie było.

Aktualizacja Serendipity przebiega zawsze tak samo: najpierw upload przez ftp zawartości archiwum najnowszej wersji S9y, a po zakończonym transferze uruchomienie przeglądarki i wywołanie adresu strony. Tak też zrobiłem i tym razem: pierwej full backup na wypadek, gdyby coś poszło nie tak, lub gdyby nowa wersja nie spodobała mi się i chciałbym wrócić do starej, a nową dopasowywać sobie gdzieś na boku.

Ekspresowe wdrożenie CMS Joomla! po mojemu wykonane :)Poprzednia wersja strony wykonana była w technologii co się flash zowie i ktoś, kto ową stronę wykonał, wykazał się nie lada kreatywnością. Strona ani ciut ciut, ani drobinkę, ani cząsteczkę i ani atomik nie wyglądała na fleszową. Żadnej animacji, żadnego bajeranckiego ficzera - komplet nic; nosz total statik hateemel fanatik, z ramką na jednej z podstron włącznie.

Nie dość, że potencjał wizualny tkwiący we flashu całkowicie został zmarnowany, to fakt zrobienia strony taką, a nie inną metodą, szkodził jej samej (w kontekście SEO). Miałem zająć się zarządzaniem stroną Modułu - zgodziłem się na to, będąc pewnym, że strona niczym mnie nie zaskoczy (prosty html, zmiany przez ftp). Poprosiłem o dane do serwera, ale w odpowiedzi dostałem jakiś link do jakiegoś panelu... Zalogowałem się i Zonk: to w znienawidzonym przeze mnie fleszu jest zrobione! Ja tego obsługiwał nie będę!

Wytłumaczyłem, dlaczego nie chcę i dlaczego strona w jej obecnej formie jest do bani. Zaproponowałem wykonanie nowej i wraz z aprobatą dostałem wieeelką swobodę w kwestii grafiki; zleceniodawcy bardzo zależało na tym, aby strona powstała i zaczęła działać jak najszybciej, bo jakieś projekty, nowe pliki i informacje już czekają na publikację w sieci... No to wziąłem i w swoim stylu CMS Joomla! wdrożyłem :)

Od pewnego czasu jestem bezobsługowym użytkownikiem serwera. Myślę, a wcześniej pomyślę, nim zacznę myśleć i dzięki temu długa passa niepopełniania głupstw mnie nie opuszcza. Ostatni raz z mojej winy zmuszony byłem zmuszony zawrócić dupę adminowi wtedy, gdy podczas instalacji Joomla! zignorowałem etap dedykowany ustawieniom FTP. Niby nic istotnego, strata czasu, ryzyko i parę innych powodów, którymi pominięcie tego kroku można sobie usprawiedliwić.

Można, bo i z wyłączoną obsługą FTP Joomla! działać będzie i żadnych problemów nie sprawi. Do czasu. Ustawienia obsługi FTP przez CMS Joomla! są cholernie ważnym elementem przyszłego użytkowania witryny, a przede wszystkim dostosowywania jej do swoich potrzeb. Jeśli zignorujesz ten krok, to wcześniej czy później przyjdzie taki moment, że się to zemści i napyta niepotrzebnych problemów. Zanim po swojemu wyjaśnię „dlaczego to takie ważne, te jakieś ustawienia ftp”...Po wpisaniu poprawnych danych identycznych z podanymi klientowi FTP, nie trzeba ręcznie wpisywać pełnej ścieżki do katalogu, w którym zainstalowany jest CMS. Wystarczy dwuklikiem myszki moknąć przycisk „Automatycznie znajdź ścieżkę FTP” - jeśli dane są poprawne, instalator sam uzupełni pole „Ścieżka FTP” i czynność tę potwierdzi stosownym komunikatem:

Dlaczego to takie ważne? Ano dlatego, że CMS Joomla!, który nie posiada skonfigurowanej obsługi FTP, zrobi swojego administratora w wała i zapierdzieli sobie pliki na serwerze. Tak właśnie: zakosi, zawłaszczy, ukradnie, przywłaszczy, zajuma, zapieprzy i na domiar złego sfałszuje dokumentację w taki sposób, że oficjalnie stanie się właścicielem zawartości katalogu, w którym jest zainstalowany. I będziesz mógł sobie do woli edytować, nadpisywać, uprawnienia zmieniać - na darmo.

Joomla! przejmie dowodzenie i nie pozostanie Ci nic innego, jak na kolankach pielgrzymować do administratora swojego serwera i ładnie prosić go o zresetowanie praw własności do katalogów i plików. To jedyny sposób i jedyna droga ratunku w sytuacji, kiedy pozwolisz systemowi na zbyt wiele i ten zajmie należne Ci miejsce.

Nie ma w Polsce dobrego hostingu dla mas. NIE MA! Jedyne przyzwoite data center, to Beyond.pl, ale tylko duzi i bardzo duzi mogą sobie nań pozwolić. Szarakom pozostają dedyki, sredyki, fałpiesy i dzielone hostingi, którym zawsze czegoś brak. Nie ma w Polsce porządnego hostingu!

Małe firemki - resellerzy pod fartuszkiem większych, nieco więksi na dedykach, jeszcze więksi z paroma dedykami, na końcu tacy z własnymi serwerowniami, ale nikt z nich nie oferuje takich usług, które można by z czystym sumieniem polecić KAŻDEMU zainteresowanemu. Albo limity na bazy, albo z kosmosu wzięte parametry kont, albo overselling na takim poziomie, że byle darmowy CMS już podczas instalacji jest w stanie zarżnąć serwer w najgrubszym jego miejscu.

Parę lat temu największą popularnością cieszyły się usługi hostingowe świadczone przez polskie firmy, które strony swoich klientów trzymały na zagranicznych serwerach - głównie w Niemczech i w USA. Owe zagraniczne serwerownie były tanie, a przy tym charakteryzowały się wysokimi uptime'ami. Jedynym minusem takiego rozwiązania - głównie w odniesieniu do amerykańskich data center - była bardzo długa trasa pakietów. Odległość skutkowała nie tylko dłuższymi pingami, ale też większym ryzykiem przerwy w dostępie do serwera z winy awarii na łączach gdzieś pomiędzy Polską a USA.

Ilu z nas marzyło o tym, że przyjdą kiedyś takie czasy, że i w naszym kraju powstaną niedrogie i solidne serwerownie i w końcu za przystępną kasę będziemy mogli mieć pingi poniżej 60ms...

W swojej karierze zaliczyłem współpracę z kilkoma firmami, które w pełnej krasie dały poznać uroki taniego hostingu. Pierwszą z nich był hosting opłacany via SMS (nie, nie boo.pl ;) tylko RWI.pl), drugą i365.pl, która hostując w USA cieszyła się cholernie dobrą opinią, potęgowaną dodatkowo przez całodobowy, expresowy support. Firma ta postanowiła jednak przenieść swoje serwery do Niemiec i przy przeprowadzce zrobiła się taka kaszana, że ludzie szybciorem zwijali manatki i pozdrawiali się hasłem „ostatni gasi światło”. Kolejnym moim przystankiem był hosting w Domenomania.pl. Postanowiłem zaryzykować, bo sprawiali wrażenie bardzo pewnych swoich usług: każde konto oferowali na pół roku za złotówkę bez żadnych zobowiązań. Niestety, okazało się, że ta złotówka została wywalona w błoto - podobnie jak opłata za drugie pół roku (nie pamiętam, czemu przedłużyłem, ale chyba z braku czasu na przenosiny wszystkiego gdzie indziej). Serwery mieli w Polsce, piekielnie szybkie, ale często zacinały się, a długie pady pojawiały się tak często, że już na półmetku miałem ich dość. Do tego dostępność pomocy technicznej na kiepskim, jak dla mnie poziomie - pracowali w podobnych porach, co niewielkie zakłady fryzjerskie. Jako ciekawostkę dodam, że właściciel Domenomanii, niedługo po mojej rezygnacji z jej usług, stał się właścicielem i365.pl :)