Marcin Szumański

Na koniec pracowitego tygodnia obejrzałem sobie dwie tzw. komedie dla młodzieży. To te z gatunku debilnych, obleśnych i miejscami bezdennie głupich, które to przymioty - w zależności od sposobu, w jaki są poukładane - mogą zagrażać życiu poprzez zapowietrzenie wywołane śmiechem lub w drugą stronę: paraliżować zażenowaniem.

Dwie komedie młodzieżowe zaliczyłem: „Kocham Cię, Beth Cooper” i „Miss marca”. Pierwsza z nich miała być lepsza – nieco bardziej wysublimowana, ze smaczniejszym dowcipem i taka prawie do niedzielnego obiadku. Druga zapowiadała się bardziej obleśnie, dlatego też postanowiłem obejrzeć ją jako drugą; pierwsza z gwarancją jakości na pewno nie zepsuje mi filmowej nocki, natomiast druga, w razie niezdatności do oglądania, w każdej chwili może być wyłączona i smród po niej nie zepsuje konsumpcji żadnego innego filmu.


Obejrzałem obydwie komedie i wrażenia takie: pierwsza faktycznie była dobra i nie zawiodła, ale ta druga miała takiego powera, że w paru fragmentach po omacku szukałem spacji, by zatrzymać film i wrócić do jakiej takiej normy. Rządzi! Syfsko, obleśnie i plastikowo, ale szczerze mówię: z taki jajem, że naprawdę nie żałuję! Mało tego: jeszcze mi się gęba śmieje na wspomnienie niektórych gagów z tego filmu i moich nań reakcji :) Niektóre tak głupie, ale tak fajnie zrobione, że po prostu mordowały mnie śmiechem. Może podatny na to byłem przeto, że cały tydzień minął mi pod znakiem przepracowania i potrzebowałem odreagować? Mejbi. Nie zmienia to jednak faktu, że to właśnie „Miss marca” porwał mnie i rozbawił do łez.

Skoro w Anglii wymyślono, by karać rodziców otyłych dzieci, to ja wobec tego wymyślam, aby to samo czynić z rodzicami emo. Przecież w takim samym stopniu zasługą rodziców jest spasione potomstwo, jak i dzieciaki stające się emo, toteż jeśli karać za kilogramy, to karać również za emocjonalną pustkę. W moim odczuciu emo jest tak samo efektem rodzicielskiego długodystansowego zaniedbania, co osławieni małoletni rezydenci angielskich fastfoodów.

Za moich czasów nie było emo - z tej prostej przyczyny, że ćwierć wieku temu środowisko na rozwój tej zarazy nie pozwalało. Rodziny utaplane w błocie PRL-u wolne były od wyścigu szczurów do miseczki z $$$, a przez to miały czas dla siebie. Dzieciaki, miast marzyć o tym, co mogłyby mieć i chcieć tego dla chcenia samego, musiały zadowolić się tym, co było. Żyło się skromnie - czasem nawet bardzo skromnie - ale żyło się razem, a nie obok siebie. To tak tytułem wstępu.

Wkrótce swoją premierę będzie miał polski film pt. „Sala samobójców”. Ów film ma pokazać problem rodzin dorobkiewiczów - tzw. klasy średniej. Rodzin, z których dorosłe szczury całymi dniami gonią za kasą, by swoje młode karmić ponad możliwości przerobowe ich organizmów. Dzieciaki mają wszystko to, czego starszym pokoleniom brakowało, a jednocześnie są pozbawione klimatu, w którym dorastały starsze roczniki. Coś w tym musi być, a ja nie mogę się od porównań powstrzymać.

Dziś kompy, skutery, konsole, lokaty i inne cuda za kilka produkcyjnych pensji, a ja na komunię dostałem 400 zł (wtedy jeszcze 4 000 000 - przed denominacją), rower składak i kilka drobiazgów. Tyle od wszystkich zaproszonych gości. Po komunii marzyłem o Commodore 64, ale w końcu kupiłem konsolę Nintendo (bliźniaczą z Pegasusem i podróbkami z bazarów). I się żyło! Dużo ruchu i powietrza, mało kasy i zbytku - dupa się hartowała i dziś dupa jest twarda. A krzyknij teraz na takiego 10-15 latka, to się posra, potnie, jeszcze bardziej zgarbi i poskarży w tv, Hadze i na wszystkich forach, jakie znajdzie w sieci. Szczerze, to żal mi tych dzieciaków. Porównując swoje i ich dzieciństwo niczego im nie zazdroszczę. One mają wszystko i ciągle im źle, a ja i towarzysze z podwórka, w porównaniu do nich, nie mieliśmy prawie nic. Jednak to my byliśmy szczęśliwi. Tak, szczęśliwi, choć czasem bywało ciężko. I właśnie takiego życia: z trudnościami, które razem z bliskimi trzeba było pokonywać, dzisiejszym młodziakom brak. Żadnych realnych problemów, więc tworzą swoje hermetyczne światy, w których są sami, nikt ich nie kocha i nie rozumie.

Ciekaw jestem tego, co w „Sali samobójców” pokaże Jan Komasa - reżyser filmu. Jeśli nie zrobi takiego gniota, z jaki uważam pełnometrażową wersję „Galerianek”, to powinno być fajnie. Z niecierpliwością oczekuję "Sali..." i liczę na to, że jako produkcja traktująca o poważnym problemie będzie dziełem wielopłaszczyznowym; że znajdzie się w filmie zarówno gotowiec podany w postaci pewnej fabuły sterowanej myślą autora, jak i gdzieś po drodze pewne międzysłowa prowokować będą pytania i rozkminy, z którymi widz sam, we własnym zakresie, poradzić sobie będzie musiał. To takie moje osobiste życzenie i mam nadzieję, że zostanie spełnione :)

Znakomitą znakomitością śmiem nazwać system blokowania spamu rozsyłanego przez boty! Od chwili przesiadki na WTW2 nie dostałem ani jednej lewej wiadomości! Ani kawałka kawałeczka takowej!

Rozwiązanie jest mega zajebiście proste! Żadnych filtrów na słowa, żadnego szukania linków i kodów sms, żadnych algorytmów, a jedynie prosta funkcja blokująca wiadomości od nieznajomych do momentu podania słowa-klucza. Ktoś, kto nie znajduje się na liście kontaktów, po wysłaniu wiadomości w odpowiedzi na swój enter dostaje pytanie: Aby wykluczyć, że jesteś botem, napisz mi proszę, czy lew jest kotem. Dopóki nadawca nie poda zdefiniowanej odpowiedzi (w tym przypadku słowa „tak”), jego wiadomość nie dotrze do adresata.

Proste? TAK! Skuteczne? W 100%!


Tak pytanie, jak i odpowiedz na nie można sobie samemu wymyślać. Domyślne „czy lew jest kotem” na tyle mi się spodobało, że zostawiłem je, dodając jedynie wskazówkę dotyczącą sposobu udzielania odpowiedzi :)

Chyba można już głośno mówić o kolejnej walce Tomka Adamka, w której to Góral skrzyżuje rękawice z Chrisem Arreolą. Walka odbędzie się za niewiele ponad dwa miesiące - dokładnie 24 kwietnia w Citizens Business Bank Arena w Kalifornii. Jak donoszą media, walka jest już zaklepana, a podpisanie kontraktu, to czysta formalność.To będzie drugi pojedynek Górala w wadze ciężkiej - cholernie ważny pojedynek, bowiem walka z Jasonem Estradą nie dała jasnej odpowiedzi na pytanie, które chyba wszyscy kibice boksu sobie zadają: jak Tomek będzie radził sobie z bokserami wagi ciężkiej?

Jason Estrada do wagi ciężkiej pasuje tylko przez swoją masę i odporność na ciosy. Inne czynniki, jak siła ciosu i szybkość bardziej pasowałyby do junior ciężkiej. Ot, taki to przejściowy zawodnik, którego wybór na pierwszego oponenta Górala był strzałem w dziesiątkę. Zajebisty na przetarcie Estrada dał okazję Tomkowi do sprawdzenia się w ciężkim boju, bez jednoczesnego narażania się na jakąś znienacka wystrzeloną torpedę. Adamek przytył, cios jego nabrał siły, ale na Estradę było to za mało. Zresztą... do tej pory nikomu na niego pary nie starczyło, bo BigSix nawet liczony nigdy nie był.

Arreola to już inny typ boksera. Wolniejszy od Estrady, ale za to silniejszy: potrafi rywalom jednym pierdolnięciem zafundować animowaną lekcję astronomii. Typowy bokser wagi ciężkiej: duży, silny, odporny i walczący ofensywnie. Z takim Tomek jeszcze nie walczył.