10 kwietnia obudziłem się tuż po godzinie dziewiątej rano. Ze swoją przyszłą żonką byłem u swojej przyszłej szwagierki i jej przyszłego męża, którzy mieszkają sobie w Krakowie (ok. 125 kilometrów od naszej Dębicy). Pojechaliśmy do nich na weekend: pomieszkać, nacieszyć się swoim towarzystwem, a przy okazji zrobić Dorocie i Tomkowi trochę przedślubnych zdjęć (oto one).

Sobota była drugim dniem naszego pobytu. Obudziliśmy się tuż po godzinie dziewiątej: jak tylko daliśmy znak niespania, Tomek wparował do pokoju, włączył komputer, wlazł na jakiś portal i to, co przeczytał, skomentował krótko „Ja pierdzielę. To niemożliwe”. Ten krótki komunikat wydarł mnie z łóżka skuteczniej, niż zapach kawy i jajecznicy na boczku. Tomek czytał doniesienia z sieci, a w międzyczasie w ruch poszedł telewizor. Śniadanie... było gdzieś jakby obok.

Pierwsze myśli, pierwsza reakcja

Informacja tak nieprawdopodobna, że potrzebowałem czasu, aby ją przyswoić. To była jakaś abstrakcja, którą starałem się ułożyć w sensowną, logiczną treść i nazwać po swojemu. „Sto osób, wszyscy zginęli: prezydent, jego żona i cała litania ludzi, którzy często grali mi na nerwach”. Mój stosunek do nich był emocjonalny: to nie byli obojętni mi ludzie. Że zginęli? Nie, nie cieszy mnie to! Wszyscy? To niemożliwe!

„Na pewno ktoś przeżył!” „Skąd wiadomo, że zginęli wszyscy, skoro jeszcze do wraku żadne służby nie dotarły?” Powoli uświadamiałem sobie nie to, co się stało, ale to, co takie wydarzenie – jeśli nie jest jakimś chamskim, medialnym blefem – oznacza dla naszego kraju. Wystraszyłem się wizji chaosu, totalnej dezorganizacji, bezprawia i wolnej amerykanki na górze.

Lech Kaczyński z ludźmi ze swojego środowiska stanowili równowagę dla rządu PO i PSL i taki balans w polityce mi odpowiadał (o czym wielokrotnie tutaj pisałem). Teraz go nie ma? Prezydent nie żyje? Nie ma prezydenta Kaczyńskiego, choć przez ponad pół roku powinien jeszcze być?

I przypomniały mi się słowa Wałęsy, który w jednym z wywiadów stwierdził, że kadencja Lecha Kaczyńskiego nie potrwa tyle, ile powinna. Że skończy się wcześniej. Te słowa były wypowiedziane w odniesieniu do modnego wówczas tematu o skróceniu kadencji Kaczyńskiego lub podania się go do dymisji. Okazało się, że Wałęsa nie mylił się. Niesamowite.

Później, już w trakcie śniadania, pomyślałem o tym, że teraz na mur beton będzie żałoba narodowa. I że jak na ironię żałoba narodowa będzie ustanowiona z powodu śmierci tego, który do niedawna nią szastał i ustanawiał po wydarzeniach, które na nią nie zasługiwały. Co za ironia losu. Sam ustanowił tyle żałób w tak krótkim czasie, a teraz ta największa i najprawdziwsza zostanie wprowadzona właśnie po jego śmierci.

Tylko czy to wszystko prawda? Czy to nie jakiś dziwny sen? Taka katastrofa, tyle osób takiej rangi... I to w takim miejscu, w rocznicę...

Ja pierdzielę! To niemożliwe.



Właśnie tak wspominam 10 kwietnia 2010 roku. Nie wiem, co mnie skłoniło do wyciągnięcia tych wspomnień w całości. Być może to, że przedwczoraj, w piątek, pogoda była cholernie podobna do tej, jaka towarzyszyła nam przed rokiem, kiedy w piątkowe popołudnie wyjeżdżaliśmy do Krakowa. Brrr...

Myśląc o sobie pomyślałem o innych: o tym, że różni ludzie w różny sposób musieli oswajać się z wiadomością o tak tragicznej śmierci głowy państwa i wielu ważnych osobistości. Przecież na takie wydarzenie nikt nie przygotował żadnych szablonów informowania, myślenia, odczuwania emocji. Wieść o katastrofie prezydenckiego samolotu zaskoczyła nas wszystkich. Każdy sam musiał sobie z nią radzić na swój własny, indywidualny sposób.

Dziś rocznica wydarzenia, które wywołało potężne zjednoczenie się myśli i uczuć w jedną wielką całość. Całość zawierającą dziesiątki milionów unikalnych pierwiastków, z których choć część chciałbym teraz poznać. Jak zapamiętałeś 10 kwietnia 2010/jak to wszystko wyglądało z Twojej perspektywy?