Marcin Szumański

Zacznę od pytania: znajdzie się ktoś, kto jeszcze tego nie czytał? Tak, na pewno znajdą się tacy, co jednak nie znaczy, że pytanie pozbawione jest sensu. Historia Planktona otoczona jest swoistym kultem tych, którzy za sprawą lektury jego pamiętników poznali go, jego rodzinę, kumpli i psa oraz wszelkie tajemnice wcześniej wymienionych. Jeśli ktoś tego jeszcze nie czytał, niech przeczyta, bo warto!

W „Pamiętniku Planktona” dzieją się rzeczy niesłychane. Miłość do żony i tęsknota za nią, pod jej nieobecność chlanie z kumplami na umór i rozpierdol nie tylko w mieszkaniu, ale i na osiedlu. Czarnoskóry francuz, bójki, mecze w Canal+, beczki spirytusu, porwania, teściowa, lewe interesy, śliczna studentka, zadymy na osiedlu, wyprawa starym Polonezem do Francji i podbój Paryża, wypadek, śpiączka i pobyt w szpitalu, Boże Narodzenie w kraju ze starą ekipą, czyli świat Planktona w pigułce.

Historia spisana w „Pamiętniku Planktona” jest podana tym ciekawiej, iż przewijają się w niej wydarzenia znane wszystkim: m.in. zamachy w USA z 11 września (pamiętnik Planktona startuje trzy dni później), ówczesna sytuacja Cracovii, czy też pamiętne mecze polskich klubów w europejskich pucharach skomentowane przez głównego bohatera w jego własnym stylu. Całość pisana jest cholernie lekkim piórem, nie brakuje świetnych skrótów myślowych, barwnych opisów i soczystych komentarzy i „głębokich” refleksji Planktona.

Bez cenzury pokazany świat mieszkającego w Nowej Hucie 27-letniego Ryśka C, męża Joasi, kumpla swoich kumpli, kibica Wisły, wroga Lwa - pieska Joasi i pupila swojej teściowej. Akcja wartka i arcyciekawa, całość czyta się właściwie jednym tchem :) Gorąco polecam - do ściągnięcia w PDF stąd :)

Zapiski Planktona czytałem w całości 4 razy i drugie tyle wyrywkowo dla ulubionych fragmentów. Do historii dołączone było krótkie przedstawienie bohaterów, ale o istnieniu tegoż dowiedziałem się już po przeczytaniu „Pamiętnika Planktona” w całości. Z samej historii można się połapać, kto jest kto, ale dla ciekawych (lub niezdecydowanych) w dalszej części wpisu zamieszczam ową listę głównych postaci. Miłej lektury!

Sąsiady, czytać to!

25 miesięcy temu, smażąc frytki, omal nie spowodowałem eksplozji gazu. Nie przypuszczałem wówczas, że podobną akcję zdołam kiedyś powtórzyć. I tak, dokładnie tydzień temu, we wtorek, 22 grudnia bieżącego roku pańskiego, niewiele brakło, a moja kuchnia poszłaby z dymem, zanim frytki zdążyłyby się zarumienić tak, jak to lubię najbardziej. Tak, jak dwa lata temu moje kulinarne wyczyny mogły zakończyć się wybuchem, tak tegoroczne frytkowanie skutkować mogło pożarem. I znowu uratowała mnie potrzeba fizjologiczna: przed wybuchem gazu uchroniło mnie cholerne burczenie w brzuchu (z głodu), a tym razem ratunek przyszedł pod postacią pełnego pęcherza moczowego. "Ratunek" nie w takim znowu dosłownym znaczeniu - o czym za moment ;)

Uwielbiam frytki domowej roboty. Nie te z fastfoodów i restauracji, ani też nie mrożone i ewentualnie podsmażane, które dostać można w marketach. Moje frytki robię sam: ziemniaczek po ziemniaczku obieram dokładnie, wycinam każdą plamkę, która podejrzanie mi wygląda, później kroję na takie kawałki, na jakie mam ochotę (mniej lub bardziej grubsze od kupnych), a na koniec smażę według własnego sposobu.

We wtorek, 22 grudnia, wzięło mnie na frytki wyjątkowo wcześnie, bo jeszcze przed pierwszą kolacją. Było coś po 17-ej, kiedy skończyłem kroić frytki i poćwiartowane w specjalnym koszyku wsadziłem do gara z olejem. Nie przykrywam na czas smażenia, bo pokrywka lubi zjeżdżać i jak to zrobi, to kosz się przechyla i z jednej jego strony frytki wychodzą niedosmażone. Bulgoczący olej ma to do siebie, że chlapie na wszystkie strony - wziąłem się więc na sposób i dookoła rozkładam papierowe ręczniki: na szafkach, podłodze i na uchwycie drzwiczek od piekarnika. Otwieram też okno, coby zapachy zbyt mocno się nie kumulowały w kuchni, bo później wszystko daje ciężkim smrodkiem tłuszczu.

Wszystkie powyższe ceremoniały wykonałem i opuściłem kuchnię. Frytki smażę nie krócej, niż 35 minut (czas smażenia w dużej mierze zależy od świeżości oleju), toteż postanowiłem sobie, że dopiero za jakieś pół godzinki wyjdę z pokoju do kuchni zobaczyć, co tam u frytek moich, co z ich rumieńcem i skorupką. Po paru minutach jednak zachciało mi się do kibla. Strasznie rozprasza mnie dopominający się respektowania swoich praw pęcherz, toteż wziąłem, od kompa wstałem i pomaszerowałem w kierunku klopa.

Mijając kuchnię rzuciłem okiem na drzwi od niej: światło było zgaszone zarówno w przedpokoju, jak i w samej kuchni. Drzwi kuchenne mają wprawioną szybę i w niej zobaczyłem mocne, pomarańczowej barwy migotanie. „Pługopiaskarka pewnie parking przed blokiem odśnieża, że tak jasno świecą jej koguty” - pomyślałem, ale... - „pługopiaskarka z dachem kabiny na wysokości trzeciego piętra?”. Wparowałem do kuchni i zobaczyłem kontur gara z frytkami, a za nim ogień! Dużo ognia!

Korzystając z okazji... wróć. Korzystając z mojego zjebanego nastroju pragnę obwieścić, że wszystko, kurwa, jest super. Wszystko jest zacne i fajne, a kluczowym tego czynnikiem jest nastawienie człowieka. No bo bez pozytywnego myślenia nie ma pozytywnych zdarzeń. Ke? A ja, proszę ja Was, tego nastawienia dziś nie mam. Kompletnie. Nic. Zero. Null. Lipa na całej linii. Nic, tylko poharatać sobie tętnice niczym bezpłciowe emo.

Wiecznie żywy tekst kawałka „Każdy ma chwile” (Grammatik and Fenomen) płynie z głośników przy akompaniamencie bitu z pianinkiem. Coś dziś pękło we mnie, co sprawiło, że znowu spotkałem tę smutniejszą twarz życia. Jakoś tak samo z siebie i nieoczekiwanie. Nie wiem, może nie może być roku bez takiego stanu? Bo to chyba pierwszy taki mój emocjonalny dołek od czasu, kiedy napisałem kawałek „Nowy dzień”. Możliwe, że przynajmniej raz do roku trzeba (najlepiej pod koniec kalendarza) złapać inne częstotliwości i wobec nich pewne rzeczy sobie przemyśleć i poukładać? Taki rachunek sumienia przed wejściem w nowy rok.

Przyznam, że nie spodziewałem się takiego stanu. Cały rok minął w sumie zajebiście - do tego wręcz stopnia, że zapomniałem o tym, że można czasem mieć gorsze chwile. A dziś, od kilku już godzin sam sobie siedzę, co jakiś czas wracam na kilka przesłuchań do wspomnianego wałka „Każdy ma chwile” i rozmyślam sobie nad wszystkim. Chyba jest mi to potrzebne; wyczuwam już ulgę, którą dostanę w nagrodę, gdy ten duchowy czyściec się skończy.


Wahałem się, czy pisać o tym na blogu. Tak osobistych tekstów nie zwykłem tutaj zamieszczać, ale pal licho. Nie jestem w końcu żadną maszyną, wiecznie zadowoloną i pełną energii. Jestem tylko człowiekiem, który może mieć czasem gorszy nastrój i potrzebę dania upustu negatywnym emocjom, które gdzieś w głębi jego duszy zdążyły się nagromadzić. Jestem tylko człowiekiem, choć chyba w pogoni za czasem zdarzało mi się o tym zapominać. Mijający rok nie był łatwy; właściwie był jednym z najtrudniejszych dla mnie w ostatnich kilku latach. Teraz dopiero to czuję - chyba przez te święta i kupę wolnego czasu z nich wynikającego mogło to złe ze mnie wypłynąć i dotrzeć do świadomości.

W sumie to dobrze, że akurat teraz. Miałem okazję pobyć sobie sam i jestem z tego rad, bo lepsze są takie rozkminy w samotności, niż trucie innym życia swoją kwaśną miną. Tym bardziej, kiedy nie czuje się potrzeby wyspowiadania. Tak już jest, że "nawet najtwardsi mają chwile, kiedy potrzebują klęknąć".

Janusz Kochanowski, Rzecznik Praw Obywatelskich z błogosławieństwa PiS-u, swój debiut na moim blogu ma już za sobą. Swoje pięć minut dostał, gdy straszył minister zdrowia, Ewę Kopacz, doniesieniem na nią do prokuratury, jeśli ta nie ugnie się pod jego żądaniami i nie podejmie natychmiast decyzji o zakupie niesprawdzonych szczepionek przeciwko A/H1N1. Rzeczony wpis „Rzecznik Praw Obywatelskich straszy minister zdrowia” znajdziecie tutaj.

Minister Kopacz wykazała się nie lada jajami i nie ugięła się pod naciskami. Szczepionek nie kupiła, a czas pokazał, że była to słuszna decyzja, bowiem pandemia świńskiej grypy skończyła się razem z niewiedzą społeczeństwa na tema powiązań koncernów farmaceutycznych z ludźmi z WHO. Świńskogrypowe czołówki wszelakich serwisów informacyjnych poznikały jak ręką odjął; jak gdyby temat nowej, stuletniej grypy, był jedynie złym snem, z którego właśnie świat się wybudził.

Co się jednak okazało, pozostał taki Janusz Kochanowski, który tak zaciekle bronił teorii śmiertelnego zagrożenia, jakie sprowadza na Polskę mister zdrowia. No, chłop najnormalniej w świecie wyszedł na głupka i siewcę paniki. A/H1N1 znikło z mediów, nikt nie umiera, spektakl się skończył... To znaczy, że Kopacz miała rację? Niedoczekanie!

Kazał pan, musiał sam

Ludzie nie chorują i nie umierają, a media temat morderczej, świńskiej epidemii porzuciły w cholerę, więc nie pozostaje nic innego, jak wziąć sprawy w swoje ręce. Jak inni nie potrafią, to trudno się mówi: cokolwiek stać by się miało, trzeba udowodnić Kopaczowej, że zlekceważyła zdrowie narodu, zignorowała śmiercionośnego wirusa A/H1N1 i nie zaszczepiła lewymi szczepionkami milionów rodaków.

Pojedyncze przypadki A/H1N1 nadal są diagnozowane, ale media już ich nie nagłaśniają. Trzeba coś z tym zrobić i przywrócić świńską grypę do łask dziennikarzy. Poświęcić się i zachorować, a później nagłośnić. Niech widzą, do czego doprowadziła Ewa Kopacz! I stało się: Rzecznik Praw Obywatelskich, Janusz Kochanowski, na świńską grypę zachorował.