Marcin Szumański

W tym wpisie będą zdjęcia. Kilkadziesiąt sztuk. Wszystkie mojego autorstwa. Z soboty. Zdjęcia, o których z bólem myślę, że tym razem to nie aparat mnie, ale zawiodłem ja aparat. Bolesne i prawdziwe, ale daje cholerne poczucie zależności ze sprzętem. Aparat bez fotografa nie da rady i na odwrót.

Draconica - grupa dębickich tancerzy ognia miała wystąpić w ramach dziesiątych urodzin Centrum Handlowego RAJ i być jedną z kilku atrakcji dwudniowej imprezy. Tak mi się fajnie sprawy poukładały, że tego wieczoru mogłem zabrać aparat i wybrać się pod Raj, by fotografować. Przyznam się, że podniecała mnie świadomość tego, że w końcu będę mógł się sprawdzić w tego typu historii :) Nigdy wcześniej tak ruchomego i migotliwego widowiska nie fotografowałem, więc na długo przed zastanawiałem się, jak to ugryźć, by było najlepiej.

Znam swojego autofocusa i widziałem, że w półmroku i przy wielu szybko poruszających się obiektach biedak najzwyczajniej zgłupieje. A jak zgłupieje, to ostrości nie ustawi, a jak nie ustawi, to ja nie pstryknę! Co więc? Postanowiłem postawić na focusa tryb ręczny - nawet jak idealnie nie trafię z ostrością, to przynajmniej kadru nie przegapię. No i będę mógł się skupić na kontroli czasu migawki, bo takiż tryb fotografowania wybrałem. Zwykle działam na priorytecie przysłony, ale tym razem czasy były najważniejsze.

Po zrzuceniu małych (podglądowych) jpg-ów i przejrzeniu ich zrozumiałem, jakie błędy popełniłem z tą ręczną ostrością:
a) zmieniając długości ogniskowej ciągle traciłem ostrość
b) mogłem zwiększyć czułość, co pozwoliłoby na domknięcie przysłony i w efekcie zwiększenie głębi ostrości
c) mogłem - przynajmniej w paru momentach - pokusić się o jeszcze dłuższe czasy naświetlania - 1/4, 1/3 i 1/2 sekundy bardzo ładnie się prezentowały w moim wykonaniu. Zawdzięczam to świetnej stabilizacji w body i wygodnej/stabilnej pozycji, w jakiej pracowałem.

Nic to. Żyję nadzieją, że jeszcze będzie okazja na poprawę powyższych braków. Znam już mniej więcej choreografie Draconiki, douczę się ich jeszcze z video i przy kolejnych okazjach będę wiedział wcześniej, czego się spodziewać; zaplanuję sobie kadry, ujęcia i będzie cacy :) Czuję moc! A wy zobaczcie zdjęcia :)

Z Akademią Rozwoju Artystycznego nauczysz się tańczyć :) ARA organizuje grupowe kursy tańca towarzyskiego tzw. użytkowego, a osobom ceniącym sobie indywidualny tok nauczania proponuje prywatne lekcje tańca. Kursy Tańca ARA odbywają się właściwie w trybie ciągłym i jeśli ktoś się spóźnił na jeden kurs, może być pewien, ze w niedługim czasie rozpocznie się kurs kolejny :)Kursy tańca użytkowego prowadzone w grupach mają tę zaletę, że są zdecydowanie tańsze od zajęć indywidualnych. Odbywają się w świetlicach, domach kultury itp. w konkretnych dniach i godzinach. Podczas takich kursów kursanci poznają podstawy najpopularniejszych tańców (w przypadku kursów I-ego stopnia) lub doskonalą nabyte już umiejętności poznając kolejne elementy znanych tańców (na kursach stopni wyższych).

Lekcje indywidualne, choć zdecydowanie droższe, mają szereg plusów: kursant sam ustala sobie z instruktorem porę lekcji, dostosowuje poziom kursu do swoich umiejętności i w końcu uczy się tych tańców, których chce.

Indywidualne lekcje tańca są świetną opcją dla przyszłych nowożeńców: para ma możliwość skorzystania z wiedzy i pomysłowości instruktora, zamawiając sobie niepowtarzalną choreografię pierwszego tańca, która uczyni ich uroczystość niezapomnianą i oryginalną. Wyobrażacie sobie opad szczęk u gości weselnych na widok zaawansowanej, wyuczonej choreografii tańca do Waszej ulubionej piosenki?

Na kilka dni przed meczem zacząłem nie dosypiać i te braki w spaniu skumulowały się w środowy wieczór. Z trudem dotrwałem do końca meczu, a zadanie w sposób skuteczny utrudniał tragiczny obraz gry na Stadionie Śląskim. Myślę, że bardziej adekwatnej do sytuacji w polskiej piłce scenerii nie dało się wytrzasnąć znikąd – no, chyba, żeby pod koniec meczu prąd padł i to na cacy.

Po meczu od razu wlazłem do wyra, żeby odespać, co moje. Zasnąłem bardzo szybko, ale też bardzo szybko obudziłem się: 23:38. Czułem się rześko, ale to mogło być uczucie złudne: wstanę, zacznę coś robić i po paru minutach zetnie mnie znowu? Zasnąłem znowu...

Godzina 1:21 - nie mogę spać. Poszedłem się napić, bo suszy niemiłosiernie od tych kaloryferów. Spaaaaać....

Godzina 3:04 - znowu się obudziłem. Powoli zaczynała narastać irytacja faktem, że spać nie mogę, chociaż taki deficyt snu sobie wypracowałem. Sięgnąłem po pilota, radio włączyłem, ustawiłem „Zetkę” i leżałem w oczekiwaniu na kolejny odcinek słuchowiska „Sensacje XX wieku”. Masakra, jak ja lubię ten program! Genialna wręcz narracja Wołoszańskiego, uzupełniana dialogami czytanymi przez aktorów, świetne teksty i dobrej jakości wyobraźnia gwarantują podróż w czasie i przestrzeni :) To jedyny program w Radio Zet, którego mogę słuchać, bo reszta już bez fajerwerków.

Wysłuchałem „Sensacji...”, zgasiłem radio i... zasnąłem.

4:51 - znowu nie śpię. Kurs do klopa, z klopa do kuchni, uzupełnienie płynów i do wyra. Piąta na liczniku, budzik nastawiłem na siódmą... Zmieniłem na ósmą - niech stracę. Leżałem i czekałem na sen, ale lipa. O 5:30 gdzieś komuś budzik zadzwonił, koło bloku słychać było czyjeś kroki i pokasływanie. „Dzień już wstaje, a ja nadal nie śpię. Sucho i duszno, spać nie mogę, więc może pójdę się gdzieś przewietrzyć? Tak, to jest dobry pomysł: zabiorę ze sobą aparat i strzelę na mieście reportażyk pt „Przez zimę zaskoczeni - dzień drugi”. Jeszcze za ciemno, ale za jakieś półtorej godziny to i z filtrem na ISO-100 będzie można strzelać, zatem... byle do siódmej!” I tak wymyślając nowe kadry, rozkminiając miejscówki i wyobrażając sobie sytuacje, jakie mój obiektyw być może zobaczy... zasnąłem :)

I znowu się obudziłem - rzut oka na zegarek: 11:34. Po chwili poprawka i... 13:34 - „ja pier...”.

Czechy - Polska 2:0. Super! Czesi tak słabo ostatnio, że miałem pewne obawy o wynik. A jeśli, nie daj boże, zdarzy się tragedia i ekypa Majewskiego jakimś cudem wygra ten mecz? To by była katastrofa! To by był argument dla Laty i kliki jego za tym, że Majewski tam tego, dobrego onego i szansy głodnego... Uff, gorąco było, ale bozia pozwolił na kolejny gwóźdź do trumny najgorszego w historii zarządu PZPN-u.

Cieszę się z tej porażki. Można tłumaczyć Majewskiego, że to pierwszy mecz, że drużyna nieogarnięta i zgrać się ze sobą dopiero musi, ale jedna rzecz: tu nikt tłumaczyć Majewskiego raczej nie zamierza. Gość zajął miejsce, jakiego godzien nie jest! Miejsce w reprezentacji Polski jest dla najlepszych, a jegomość Majewski żadnych uznania godnych osiągnięć jako trener nie ma! Co innego Skorża, co innego Smuda, co innego Janas. Ktoś w tym zacnym gronie wymienił również Kasperczaka, a ja nie wiem dlaczego. Prowadził Henryk reprezentację jakąś bez większego echa, a w Zabrzu pokazał wyczyn naprawdę niebagatelny: jak mógł - w transferach mając wolną rękę i wór kasy - wywalczyć degradację? Bo w tym przypadku to jest sztuka! A Majewski, w moim mniemaniu, na trenera kadry nadaje się co najwyżej tak samo.

Zastanawiam się teraz, co Jego Prezesowska Mość Grzegorz Lato wymyśli. Ciekaw jestem, co powie o meczu z Czechami, jak odniesie się do tematu pozostawienia Majewskiego na stołku selekcjonera i czy dotrzyma słowa i zrezygnuje z koryta. Bo obiecał rok temu, że jeśli ni sprawdzi się w roli szefa PZPN-u, to sam, honorowo, odejdzie. Spełni obietnice, czy będzie się tłumaczył równie debilnie, jak debilne sukcesy za jego kadencji zanotowała polska piłka: dwie wygrane reprezentacji licealistek i ostatnia, wyjazdowa wygrana męskiej młodzieżówki U-21 z Lichtensteinem 5:0.

Swoją drogą, to tych U-xy mogłoby więcej powstać, tylko najwyraźniej za mało chętnych do ich prowadzenia. Ale po jaki chuj to komu? Młodzi niech się ogrywają w klubach, jeżdżą na kadrę aż wbiją się do seniorów. Młodym trzeba stawiać najwyższe cele, a nie np. medal jakiś mistrzostw do iluś lat, granych na jakiś badziewnych stadionach w miastach co najwyżej powiatowych. Był taki Madej - Łukasz miał na imię - i co się z nim stało? Ano za gnoja pogwiazdorzył i się spalił, zanim dorósł. Zepsuł się talent, bo zamiast stale go szlifować z myślą o seniorce, to enci trenerzy entych U-cośtam eksploatowali go na poczet własnych trenerskich sukcesów. I mamy U, a przed nim CH, a po nim J.