Marcin Szumański

Z Akademią Rozwoju Artystycznego nauczysz się tańczyć :) ARA organizuje grupowe kursy tańca towarzyskiego tzw. użytkowego, a osobom ceniącym sobie indywidualny tok nauczania proponuje prywatne lekcje tańca. Kursy Tańca ARA odbywają się właściwie w trybie ciągłym i jeśli ktoś się spóźnił na jeden kurs, może być pewien, ze w niedługim czasie rozpocznie się kurs kolejny :)Kursy tańca użytkowego prowadzone w grupach mają tę zaletę, że są zdecydowanie tańsze od zajęć indywidualnych. Odbywają się w świetlicach, domach kultury itp. w konkretnych dniach i godzinach. Podczas takich kursów kursanci poznają podstawy najpopularniejszych tańców (w przypadku kursów I-ego stopnia) lub doskonalą nabyte już umiejętności poznając kolejne elementy znanych tańców (na kursach stopni wyższych).

Lekcje indywidualne, choć zdecydowanie droższe, mają szereg plusów: kursant sam ustala sobie z instruktorem porę lekcji, dostosowuje poziom kursu do swoich umiejętności i w końcu uczy się tych tańców, których chce.

Indywidualne lekcje tańca są świetną opcją dla przyszłych nowożeńców: para ma możliwość skorzystania z wiedzy i pomysłowości instruktora, zamawiając sobie niepowtarzalną choreografię pierwszego tańca, która uczyni ich uroczystość niezapomnianą i oryginalną. Wyobrażacie sobie opad szczęk u gości weselnych na widok zaawansowanej, wyuczonej choreografii tańca do Waszej ulubionej piosenki?

Na kilka dni przed meczem zacząłem nie dosypiać i te braki w spaniu skumulowały się w środowy wieczór. Z trudem dotrwałem do końca meczu, a zadanie w sposób skuteczny utrudniał tragiczny obraz gry na Stadionie Śląskim. Myślę, że bardziej adekwatnej do sytuacji w polskiej piłce scenerii nie dało się wytrzasnąć znikąd – no, chyba, żeby pod koniec meczu prąd padł i to na cacy.

Po meczu od razu wlazłem do wyra, żeby odespać, co moje. Zasnąłem bardzo szybko, ale też bardzo szybko obudziłem się: 23:38. Czułem się rześko, ale to mogło być uczucie złudne: wstanę, zacznę coś robić i po paru minutach zetnie mnie znowu? Zasnąłem znowu...

Godzina 1:21 - nie mogę spać. Poszedłem się napić, bo suszy niemiłosiernie od tych kaloryferów. Spaaaaać....

Godzina 3:04 - znowu się obudziłem. Powoli zaczynała narastać irytacja faktem, że spać nie mogę, chociaż taki deficyt snu sobie wypracowałem. Sięgnąłem po pilota, radio włączyłem, ustawiłem „Zetkę” i leżałem w oczekiwaniu na kolejny odcinek słuchowiska „Sensacje XX wieku”. Masakra, jak ja lubię ten program! Genialna wręcz narracja Wołoszańskiego, uzupełniana dialogami czytanymi przez aktorów, świetne teksty i dobrej jakości wyobraźnia gwarantują podróż w czasie i przestrzeni :) To jedyny program w Radio Zet, którego mogę słuchać, bo reszta już bez fajerwerków.

Wysłuchałem „Sensacji...”, zgasiłem radio i... zasnąłem.

4:51 - znowu nie śpię. Kurs do klopa, z klopa do kuchni, uzupełnienie płynów i do wyra. Piąta na liczniku, budzik nastawiłem na siódmą... Zmieniłem na ósmą - niech stracę. Leżałem i czekałem na sen, ale lipa. O 5:30 gdzieś komuś budzik zadzwonił, koło bloku słychać było czyjeś kroki i pokasływanie. „Dzień już wstaje, a ja nadal nie śpię. Sucho i duszno, spać nie mogę, więc może pójdę się gdzieś przewietrzyć? Tak, to jest dobry pomysł: zabiorę ze sobą aparat i strzelę na mieście reportażyk pt „Przez zimę zaskoczeni - dzień drugi”. Jeszcze za ciemno, ale za jakieś półtorej godziny to i z filtrem na ISO-100 będzie można strzelać, zatem... byle do siódmej!” I tak wymyślając nowe kadry, rozkminiając miejscówki i wyobrażając sobie sytuacje, jakie mój obiektyw być może zobaczy... zasnąłem :)

I znowu się obudziłem - rzut oka na zegarek: 11:34. Po chwili poprawka i... 13:34 - „ja pier...”.

Tak cienko już dawno nie było, ale i tak jest lepiej, niż myślałem. Myślałem bowiem, że we wrześniu popełniłem tylko jeden wpis. Zaskoczył mnie widok „trójki” przy miesiącu wrześniu w statystykach mej blogowej płodności. 10 wpisów w lipcu, 3 w sierpniu i tyleż samo we wrześniu - to efekt mojego zapracowania. Praca mnie zjadła. Maksymalnie! Wrzesień zleciał tak, że gdyby nie pewna wesoła otoczka towarzysząca prenumeracie Linux + i jej recenzji, to zapytany o liczbę notek napisanych w pierwszym powakacyjnym miesiącu w ciemno podałbym liczbę „zero”. Ehh...

Świat idzie do przodu, a ja zwykłem komentować co ciekawsze (subiektywnie) wydarzenia tzw. bieżące. Nie było czasu na blogowanie i z tegoż powodu cierpiałem niemiłosiernie. Co rusz miały miejsce jakieś akcje, afery i sensacje, których w przybytku wolnego czasu nie omieszkałbym skomentować, ale... no, nie dało się. Rydwany wydarzeń mijały mnie z łoskotem drewnianych kół, tumany kurzu opadały i choć tętent kobylich kopyt słychać jeszcze było, to ja w zupełnie inny sposób obserwowałem te wszystkie medialne jazdy. Dotąd starałem się w nich uczestniczyć, a teraz stałem z boku - nieprzywykły do tego jak węgorz do skoków na spadochronie. To była lekcja: ostatnia lekcja dystansu do otaczającego mnie świata, o którym mogę czytać i słuchać, ale którego dotknąć nie mogę.

Podejrzewam, że odbije się to na moim pisaniu. Nie wiem jeszcze w jaki dokładnie sposób, ale na pewno. Zacznę regularnie bazgrać, to się dowiem, na ile jest to kolejna mądrość, a na ile ogólne wdupiemanie.

Cieszę się. Zajebiście się cieszę, bo twórcza praca i świadomość bycia niezastąpionym to jest to, czego mi brakowało. Moje sprawy odeszły na dalszy plan: może przyjeleniłem, ale poświęciłem się pomocy narzeczonej swej w rozkręcaniu jej firmy. Początki są trudne i wszystko jasne :) Mogłem sobie pozwolić na porzucenie swojego pracowania, bo już wcześniej zrobiłem se zaplecze finansowe na tyle, aby luksus niepracowania przez tyle i tyle był jedynie kwestią szybkiej decyzji.

Fotografia, to podstępna suka, która wabi i kusi aż do momentu, kiedy wpadniesz. Zawsze lubiłem zdjęcia, ale nigdy na poważnie nie brałem pod uwagę tego, że mógłbym się tym zając na poważnie. Kupiłem sobie fajną małpkę z rozbudowanym manualem i mogłem się bawić. Było super, aż zdałem sobie sprawę, że chcę lustrzankę. Mam lustrzankę – sprzęt, który miał mi zagwarantować na bardzo długo zabawę w odkrywanie białych plam na mapie fotografii cyfrowej. Tak było w istocie, ale już po dwóch miesiącach zacząłem kupować zabawki, o których pół roku temu nawet nie wiedziałem. To jednak nic, bo... chcę nowy aparat! Marzę o pełnoklatkowej, szybkiej reporterskiej bestii! Nikon D3 albo Canon 5d Mark II... A do tego obiektywy... i lampy... czemu to takie drogie?