Marcin Szumański

Dziś grupa trzymająca władzę - blogosfera - obchodzi swoje święto: Dzień Blogera. Blog Day jest cykliczną, ogólnoświatową imprezką, podczas której każdy bloger swoim czytelnikom przedstawia pięciu kolegów po blogerskiem fachu. Dzień Blogera obchodzony jest po raz czwarty i z pewnością nie ostatni, bowiem wciąż przybywa ludzi chętnych do imprezowania ;) I bardzo dobrze, bo każdy blog ma w sobie coś wartościowego, a dzięki powstawaniu kolejnych ciekawych blogasów blogosfera rośnie w siłę (zdradzę Wam tajemnicę, że za lat kilkanaście blogerzy przejmą władzę nad światem :)).
W zeszłym roku zaspałem i świąteczny wpis dodałem z kilkudniowym poślizgiem. Tym razem jednak obyło się bez wpadki, a więc: imprezę czas zacząć! Teraz, tu, na Waszych oczętach, po plecach poklepię pięciu blogerów, do których ostatnio zaglądałem najczęściej :)

Oto pierwszy kawałek pierwszej kobiety w WUDEKA :) W sensie pierwszy oficjalny, bo eL aka. Loris ma już na koncie kilka nagrywek, które jednak muszą jeszcze chwilę poczekać, zanim oficjalnie zagoszczą w głośnikach słuchaczy podziemia. Tak w ogóle, to dotąd nie wspomniałem nawet, że do naszej wudekowej rodzinki dołączyła eL aka. Loris aka. Eloeries :) Ona sama dowiedziała się o tym dopiero pod koniec lipca, kiedy to udało się ogarnąć przy browarze większość ekipy i w ścisłym gronie powiadomić ją o tym, że oficjalnie należy do nas, he :)
Wczoraj późnym wieczorkiem podesłała mi swój świeży i gorący kawałek "Hejt mi nał", trak nagrany przez nią na spontanie, z dedykacją dla pewnej jednej takiej, która podniosła jej ciśnienie. Wałek wpadł mi w ucho i nie mógł z niego wypaść, toteż teraz krąży po necie. Możecie posłuchać go w plejerze i/lub ściągnąć stąd.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Historii wadliwej wersalki ciąg dalszy. Niecały miesiąc temu w salonie firmowym Abra w Dębicy, przy ulicy Rzeszowskiej 131, reklamowaliśmy wadliwą, niemal nową, wersalkę. Wersalka Hip-Hop zbudowana nie na tradycyjnej, drewnianej pace, ale na metalowym stelażu, miała być meblem o wyjątkowej trwałości. Prosta i solidna konstrukcja oraz paplanie pracowników świadczyć o tym miały. Jak smak wczorajszego obiadu pamiętam dostawę wersalki do domu: gość, który ją przywiózł zapewniał o cholernej trwałości tego mebla, a także o tym, że w razie jakichkolwiek problemów mebel zostanie szybko i sprawnie naprawiony lub wymieniony. Dodał, że takiej sytuacji nie przewiduje jednak, bo wersalka jest niezniszczalna. I co? I po dwóch miesiącach użytkowania wygiął się stelaż w taki sposób, że po rozłożeniu wersalki do spania, oparcie jest zdecydowanie wyżej od siedziska. Poszliśmy więc do salonu Abry z papierkami potwierdzającymi zakup sprzętu, pani przyjęła zgłoszenie i kazała czekać na serwisantów, którzy przyjadą tu aż z Krakowa (bo tam się mieści serwis i pojadą w nasze strony, jak nazbiera się im zgłoszeń stąd). Zgodnie z umową na przyjazd mają miesiąc i faktycznie wyrobili się. Przyjechali na miejsce i zaczął się świrunek :)

Wspomnienia z wyjazdu do Małych Cichych mógłbym zawrzeć w dwóch różnych wpisach, z których każdy brzmiałby niczym opis zupełnie innej wyprawy. Pobyt w miejscowości Małe Ciche miał dwa oblicza. Z jednej strony mógłbym narzekać na nieuniknione oraz przypadkowe, a z drugiej chwalić i się cieszyć. Koniec końców: fajnie było, ale zbyt szybko się skończyło. Może kiedyś blog mój doczeka się sporego wpisu okraszonego fotkami i filmami z wyjazdu (prawie 2h video na miniDV, trzeba znaleźc czas, by to ogarnąć), ale na dziś dzień jedynie krótki opis.
Nocleg zaklepaliśmy na jakiś tydzień przed wyjazdem i wybór, za sprawą znajomych, padł na dom gościnny pani Antoniny Żegleń (Małe Ciche 68). Sympatycznie i stosunkowo niedrogo. Zaraz po przyjeździe sporo utyskiwań ze strony kobiety mej, bo nie tak to sobie wyobrażała. Ja zresztą też inaczej to widziałem, ale byłem bliżej realiów niż moja :) To lekkie rozczarowanie trwało niedługo, już na drugi dzień moja cieszyła pysiora, że "jak tu fajnie i wogle". Luzik, tak to jest, jak się człowiek przyzwyczai do tego, co chciałby mieć :)
Miejscowość Małe Ciche położona jest na końcu świata: nie ma tu neta, a nawet zapłacenie kartą w jedynym miejscowym sklepie obsługującym tego typu transakcje graniczy z cudem! Zaraz po przyjeździe (w czwartek) śmigaliśmy z gotówką, w piątek zapytałem o możliwość płacenia kartą, w sobotę na takową się zdecydowałem, ale... nie mieli zasięgu. Nie wiem jak to działało, ale to, co zobaczyłem, przypominało integrowanie terminala z telefonem stacjonarnym, który pewnie działał na radiu i stracił zasięg. Ekspedientki kilkakrotnie wybierały jakiś numer telefonu jednocześnie suwając moją kartą, jednak nic z tego nie wyszło, bo "nie można się połączyć". Zniesmaczenie, ale cóż: tak jest na końcu świata.