Jesienne wietrzenie bloga

Wietrzenie i porządki, to powracający co jakiś czas trend w naszym zacnym środowisku blogerów. W ostatnim czasie wielkie sprzątanie było u Tomka Topy, w ostatnich dniach urodzinowe przemeblowanie (druga świcka – najlepszego!) zrobił u siebie Darek, a o obywatelu SpeXie to już nawet nie wspominam, bo u niego porządki są na porządku dziennym :)

Obserwuję rewolucję za rewolucją i aż mnie telepie, żeby u siebie coś poprzestawiać, coś wywalić i zastąpić czymś nowym… Problem w tym, że mój blog cholernie mi się podoba! Uważam go za przezajebisty twór pewnej skomputeryzowanej jednostki rasy ludzkiej, która nazywa się Marcin Szumański.

No właśnie: mam imię i nazwisko i przecież nie ukrywam się pod pseudonimem, bo w zakładce „O mnie”… No i tak sobie wymyśliłem, że czas wydorośleć i miast ksywką zacząć posługiwać się nazwiskiem. Ponoć ładne i teściowe na nie lecą, ale to nie tuzin zer na koncie, żeby trąbić o tym, jak o sukcesie własnym. Nazwisko po przodkach, a imię od rodziców. Jestem Marcin Szumański vel Szuman i od kilku lat w końcu zaczęło mi się podobać moje imię i doklejone doń nazwisko. W dzieciństwie wkurzało mnie, że takie zdziwiane i wogle, i że nie Nowak albo Szulc, tylko tyle sylab i obciachowe „ski” na końcu, w dodatku zmiękczone… No nie podobało mi się i kropka.

Teraz jest inaczej. Jestem Marcin Szumański i podoba mi się to :) Nie Szumański Marcin, bo dowiedziono, że osoby stawiające nazwisko przed imieniem są zwykle zakompleksione, niedowartościowane, mało samodzielne i niejako swoje ja (imię) próbują skryć za pleckami (nazwiskiem) rodziców. Mnie akurat do kompleksów jest równie daleko, jak do skromności, więc najchętniej, to bym się w ogóle nazwiska pozbył na rzecz Marcin Szuman.eu – to by dopiero osobowościowe było! :)

Seria tajemniczych przemeblowań na blogach zainspirowała mnie. Gdybym nie był taki uparty w swoim robieniu na opak i kurczowym trzymaniu się swojego widzimisię, to pewnie już dawno zeskoczyłbym z ksywki i zaczął gadać, żem Marcin Szumański jest. Ale jakoś tak i tego ten, a zresztą: co ja się będę tłumaczył :)

Od teraz rozpoczynam proces przesiadki na imię i nazwisko. Zacząłem od nazwy bloga widocznej na pasku tytułowym okna. Zmieniłbym też to wielkie „Blog Szumana” w topie strony, ale za ciula pana nie podobam się sobie w wydaniu tej czcionki, a już do reszty wykoleja mnie świadomość, że na różnych platformach systemowych różnie będę wyglądał. Zostaje więc nazwa bloga, bo ten może wyglądać różnie – ważne, żeby przypominał to, co ja widzę i był czytelny. W topie pozmieniam, jak zmajstruję jakieś logo fajne, proste i podobające mi się tak, jak cała reszta. Avatar jeszcze zmienię, ale nie mam odpowiedniego zdjęcia. Może dziwnie brzmi to „nie mam zdjęcia”, ale naprawdę nie mam. Jest takie przysłowie, że szewc w zdartych butach chodzi i tym przysłowiem czuję się usprawiedliwiony :)Poza zmianą sposobu przedstawiania się i zdjęcia-avataru nie przewiduję żadnych rewolucji. Logo w postaci pliku graficznego się pojawi, gdy je w końcu wymyślę i chyba na tym poprzestanę. Po co zmieniać coś, co mi się cholernie podoba? Jak sobie przypominam stare wersje mojego bloga, to przestaję się sobie dziwić, że w przeszłości wielokrotnie rozważałem pomysł zwinięcia strony. Może w Web Archive uda się ciekawskim wygrzebać pierwsze wersje szuman.eu, ale ja w tym nikomu nie pomogę – nie mówiąc już o tym, co funkcjonowało jeszcze przed zmianą domeny ;)

Chyba tyle w tym temacie: zmiany zapowiedziane, więc nikt z zaskoczenia zmysłów postradać nie powinien. Przez moją wrodzoną skromność dziwnie będzie mi się tak z imienia i nazwiska zacząć podpisywać w komentarzach; tyle miejsca zajmować… Gdybym nazywał się Jan Gil… ;)

10
Co o tym myślisz? Skomentuj:

avatar
  Subscribe  
Powiadom o
przemo

Podobno cechą dzieł sztuki jest właśnie to, że trudno w nich cokolwiek zmienić na lepsze, bo wszytko znakomicie ze sobą współgra. Webdesign to też sztuka, a Twoje minimalistyczne podejście do szaty graficznej bardzo mi się podoba. Jest prosto, czysto, schludnie i czytelnie – po co to psuć.

SpeX

A ja przepraszam, jak na 1,5 roczne doświadczenie blogowe do tej pory miałem tylko 5 szablonów :P
Choć nie mogę tego potwierdzić wyciągami z archiwum. A ten szablon z drobnymi zmianami zostanie raczej na dłużej, zresztą szykowany jest pod bardziej oficjalny blog. Gdzie też będę się podpisywał w pełni swoimi realnymi danymi.

szuman

@Przemo, dziwnie jest czytać o dziełach sztuki w kontekście wyglądu swojego bloga ;) W sumie to zawsze ciekaw byłem Twojego zdania na ten temat – teraz trochę chlapnąłeś ;)

@SpeX, he he w sumie to tylko 5, bo czasem, jak sobie o tych zmianach u Ciebie myślałem, to miałem wrażenie, jakby ich było więcej, niż wpisów ;) Oczywiście tak nie jest, ale chyba było raz tak, że między jednym a drugim wpisem dwa razy zmieniałeś szablon? ;) Jestem ciekaw tej nowej odsłony Twojego bloga – tematyka zostaje, czy tez zmiany?

SpeX

Bardziej transportowa, bardziej publiczny tak by mógł 100% bez obaw jechać po urzędach itp. Bo niestety dzielenie opozycji transportowej względem miasta i opisywanie np seriali raczej nie idzie w parze.

szuman

@SpeX, myślę, że jeśli zachowana jest równowaga między wiodącymi tematami, to da się żyć – ot, tworzą się dwie społeczności :) Ale nie neguję tego, że stricte tematyczne blogi mają większe szanse powodzenia, niż te o wszystkim. Weny życzę!

SpeX

Z weną nie ma kłopotu, bo szkice wpisów są na kartce/w głowie. Gorzej z tym iż o wiele chętniej długie mi się w kodzie szablonu niż pisze wpis. Stąd te zmiany szablonu nawet pomiędzy wpisami.

szuman

Szkice nie są wpisem, tak jak myśl niewypowiedziana nie jest słowem ;) A skoro bardziej lubisz dłubać w szablonach, to może to jest twoje powołanie? Tak by z tego wynikało :)

SpeX

Raczej względem niepewności co do jakości mego słowa pisanego :/
Ale powoli się rozkręcam, wpis raz na tydzień :>

Anna W.
Anna W.

do takiej decyzji trzeba dojrzeć ;) Gratuluję.

szuman

@SpeX, to pisz pisz, nigdzie pewności nie nabierzesz tak, jak w praktyce :)

@Anna W., pewnie racja, dziękuję :)